മുറിവുകള്‍ തൂര്‍ന്നുപോകുന്ന വഴി

ഒരു കനത്ത മഴക്കാലത്തിനു മുന്പ്
ആകാശത്തിന്റെ ഒരതിരിൽ 
ചുവന്ന തൂവലിൽ
കൂടുകൂട്ടിയ പക്ഷിയായിരുന്നു ഞാൻ.
ഇപ്പോൾ മണ്ണില്ലാതെ മരമില്ലാതെ
പൂക്കളില്ലാതെ പിന്നെ
പ്രണയമില്ലാതെ തനിച്ച് തനിച്ചിരിക്കുന്നു.

നിറയെ വെയില്‍ക്കാറ്റ്
വീശിക്കടന്നു പോയ ഒരു ഋതുവിന്നക്കരെ-
-യിരിക്കുമ്പോള്‍
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ
രണ്ടു വയലറ്റു ചിറകുകളുണ്ട് .

ഒരു കാലം ആഴ്ത്തിയ
നീളൻ മുറിവിന്നിരുവശവും
നിറയെ
പൂക്കൾ തുന്നിപ്പിടിപ്പിക്കുകയാണ്
ഞാനിപ്പോൾ.

പാതിയും വറ്റിയ പുഴക്കരയിലിരുന്ന്
കരളിലെ കടലിനെ
കുറുക്കിയെടുക്കുകയാണ്.
ഒറ്റമുറിവിന്‍റെ നീറ്റുവസന്തമെന്ന്
ഓമനപ്പേരിട്ട് വിളിക്കുകയാണ്‌ .

ആകാശം പൂക്കുന്നൊരു
നിറപൗർണ്ണമിയിൽ
ജല നക്ഷത്രങ്ങൾ
നീന്തുന്നതു നോക്കി നില്ക്കെ
ഞാനൊരു പെൺബുദ്ധ ,

ഏകാന്തതയുടെ
തിരുമുറിവില്‍ നിന്നും
പുതു പ്രഭാതത്തിന്റെ
സൂര്യകവാടത്തിലേയ്ക്ക്
അവയ്ക്കൊപ്പം
ചുവന്ന ചെകിളപ്പൂക്കള്‍ തുറന്നടച്ച്
ജലനിലാവ് മുറിച്ചു കടക്കുന്നൊരു
മുറിവ് തൂര്‍ന്ന ,ഉടല്‍ മിന്നുന്ന
നീലമത്സ്യം .

അവനവനെ പ്രണയിച്ച് തുടങ്ങുമ്പോള്‍
ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം പ്രണയമായി മാറുന്നു .
കാമുകനും കാമുകിയും
ഒരാള്‍ത്തന്നെയാകുമ്പോള്‍
സ്വയം
ആകാശത്തോളം പ്രണയിക്കാതിരിക്കുവാന്‍
എനിക്കും എന്നിലെ നിനക്കും
കഴിയില്ലല്ലോ ജീവിതമേ ! ♥

മൂന്നു കവിതകള്‍ .. *ജീവിതത്തിന്‍റെ

(1)
ഒരു കാലത്തിന്‍റെ ഗര്‍ഭപാത്രം
 കൊത്തിയാട്ടുന്ന 
കുഞ്ഞുങ്ങളാണ് നമ്മള്‍ ,
 ജീവിതം കൊത്തിപ്പെറുക്കി
 പതിയെപ്പതിയെ
 മുതിര്‍ന്നു പോകുന്നവര്‍
 പിന്നെ
 മരിച്ചു പോകുന്നവര്‍ .

(2)
സ്നേഹത്തോടെ ചുംബിക്കുക
വിശപ്പോടെ ഭക്ഷിക്കുക
തളരും മുന്‍പേ വിശ്രമിക്കുക
മറ്റൊരാളുടെ തോളില്‍ കയ്യിടുമ്പോള്‍
 അത്രയും കനമില്ലെന്നു തന്നെ
 തിരിച്ചറിയട്ടെ അവര്‍
നമ്മുടെ ജീവിതം .

(3)
വേദനകള്‍ നമ്മെ
 ഉറക്കെ കരയിക്കുന്നു
ആനന്ദം നമ്മെ
 ഉറക്കെ ചിരിപ്പിക്കുന്നു
ഒന്നുമില്ലാതാകുമ്പോള്‍
നമ്മളെത്ര
നിശബ്ദരാണെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കൂ !

നിഗൂഡ വിവര്‍ത്തനങ്ങള്‍