Labels

Showing posts with label ചന്ദ്രിക വീക്ക്‌ലി. Show all posts
Showing posts with label ചന്ദ്രിക വീക്ക്‌ലി. Show all posts

11.13.2019

വിത്ത്‌ കോലങ്ങള്‍

വിത്ത്‌ കോലങ്ങള്‍
____________________
ഒരെമണ്ടന്‍ തണ്ണിമത്തന്‍ മുറിച്ച്
കുരുക്കള്‍ തുപ്പിക്കളയുന്ന സായാഹ്നത്തിലേയ്ക്കാണ്
അവന്‍ കടന്നു വന്നത്
വിശപ്പിന്‍റെ ഭാഷയൊട്ടിച്ച നോട്ടം
ഒരര്‍ദ്ധഗൌരവം കൊണ്ട് ഞാന്‍ എതിരിട്ടു
മറുപാതി മനസ്സില്‍
ആ പഴയ തഴപ്പായില്‍
ചെമ്മീനാകാരത്തില്‍
ഉറക്കത്തെ പ്രാര്‍ത്തിച്ച് കിടന്ന കാലം
ദരിദ്ര ചന്ദ്രനെപ്പോലെ എന്നില്‍ ഉദിച്ചു വന്നു .
ഓര്‍മ്മയുടെ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നുമന്നേരം
അഞ്ചാറു മൂത്ത മത്തന്‍കുരുക്കള്‍
വായില്‍ തടഞ്ഞുണര്‍ത്തി .
ചുവന്ന മധുരത്തെ അവനും പകുത്ത്
അവസാനത്തെ ഗൌരത്തെയും ഞാനപ്പോള്‍
എന്നില്‍ നിന്നും ഇറക്കി വിട്ടു .
ഒരു സന്തോഷം
രണ്ടുപല്ലൊഴിഞ്ഞ ചുണ്ടില്‍ നിന്നും
പുറത്തേക്കെത്തി നോക്കി
അവന്‍റെ വഴിയെ ഇറങ്ങിപ്പോയി .
ലോകാവസാനം വരെയും
ജീവനുള്ളവയ്ക്ക് വിശക്കുന്നു
ഉള്ളത് പകുക്കുമ്പോള്‍ പാതിയാകുന്നതാണ്
ആമാശയത്തിന്‍റെ വിശപ്പുകളെന്നു
ഉള്ളിലാരോ തുടികൊട്ടി .
ഭൂമിയപ്പോള്‍ ഒരു ഭീമന്‍ മത്തനെപ്പോലെ
അരുമയോടെ എന്നെ ഉള്ളില്‍ വഹിച്ചു ,
ഞാനതിന്റെ ഉദരത്തില്‍
ഉണ്ണുകയും ഉറങ്ങുകയും വളരുകയും ചെയ്യുന്ന
ഒരു വിത്തായി മാറിപ്പോയിരുന്നു .
ഒരുവന്റെയും വിശപ്പിന്
അതിര്‍ത്തികളില്ലെന്നിരിക്കെ
കവികള്‍ അതിനെ ഒരു
രാജ്യമെന്ന് ചുരുക്കി വിളിച്ച് ഓമനിക്കുന്നു
ഒരു തൂമ്പയുടെ ഒച്ചയത് ഉച്ചത്തില്‍
മണ്ണിനോട് മിണ്ടുന്നു .
ഓരോ വിശപ്പ്‌ തീരുമ്പോഴും അത്
മറ്റൊന്നിനെ കണ്ടെത്തി
പരകായപ്പ്രവേശം നടത്തുന്നു .
ആഹാരം ആയുസ്സ്
തീരാത്ത ആശകള്‍ ആര്‍ത്തികള്‍
അങ്ങിനെ വിശന്നു വിശന്നു മനുഷ്യന്‍
അവന്‍റെ ചെറുകാലം ധൂര്‍ത്തടിക്കുന്നു .
മണ്ണ് അതിന് മറുമൊഴി കിനിഞ്ഞു .
വിത്ത്‌ വളര്‍ന്ന് വിളയുന്ന കാലം
വിശപ്പുകൊണ്ട് ഓര്‍ത്തോര്‍ത്തോമനിക്കെ
ഒരു കണ്ണ്ചുവപ്പന്‍ പക്ഷി വന്നെന്നെ
കൊത്തിയെടുത്ത് വിഴുങ്ങിയതിന്‍റെ കൂടിന്‍റെ
വഴിയെ പറന്നു പോകുന്നു .
ജനനത്തിന്റെ വായില്‍ നിന്നും
ജീവിതത്തിന്‍റെ ഉദരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച്
മരണത്തിലേയ്ക്ക് വിസര്‍ജ്ജിച്ചു കളയുന്ന ഒരു
വിത്തിനപ്പോള്‍
ആരും കാണാത്ത രണ്ട് ചെമ്പന്‍
ചിറകുകള്‍ മുളയ്ക്കുന്നു !

10.22.2018

അയ്യപ്പന്‍റെ അമ്പ് https://untitlednow.com/ayyappante-ambu/



ദുഖം അതിന്‍റെ പാനപാത്രം എനിക്ക് നീട്ടിത്തന്നു
മട്ടുപോലും ബാക്കിയാക്കാതെ
മരണം വരെ ഞാനത് കുടിച്ചു തീര്‍ത്തു .
ഗ്രീഷ്മമായിരുന്നു
എന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഋതു
ഇടയ്ക്കൊരു മഴയോ മഞ്ഞോ
വസന്തത്തിന്‍റെ അവസാന പൂവിതളോ
കവിത എനിക്ക് എറിഞ്ഞു തന്നു .
ഒരു യാചകന്‍റെ
ഏറ്റവും വലിയ ആനന്ദം കൊണ്ട്
അതെന്നെ സന്ദര്‍ശിച്ചു .
ഞാനോ ,
പ്രണയം കൊണ്ട് തീപ്പെട്ട ഒരു
കാട്ടുപുല്ലിന്‍റെ ഗന്ധവുമായി
ഓരോ കാറ്റിലും അലഞ്ഞു നടന്നു ,
അതിന്‍റെ ഓരോ ബോഗികളിലും
വാക്കുകളുടെ വയറ്റത്തടിച്ച്
കവിതകൊണ്ട് നിലവിളിച്ച് കയറിയിറങ്ങി .
വിണ്ട വയലുപോലെ
ജീവിതം ഇടയ്ക്കിടെ അതിന്‍റെ
വാ പിളര്‍ന്നു
ഞാനെന്നെ പിഴിഞ്ഞ് അതിനു
കുടിക്കുവാന്‍ കൊടുത്തു .
സ്വയം ദാഹം ശമിപ്പിക്കുവാന്‍ പരാജയപ്പെട്ട
ഒരുവന്‍റെ ദാനധര്‍മ്മത്തെ
നിങ്ങളുടെ ചിരിയുടെ അയയിലേക്കിട്ടു ഞാന്‍
എന്‍റെ മരണത്തില്‍ ഉണങ്ങിക്കിടക്കുന്നു .
എന്നെ കവച്ചു പറന്നു പോകുന്ന
ഒരു വേട്ടാളന്‍റെ വായിലെ കുഴഞ്ഞ മണ്ണില്‍
ഇപ്പോള്‍
എനിക്കെന്നെ മണക്കുന്നു .
(2)
ഗ്രീഷ്മ കവിത ഭക്ഷിക്കുന്നവരെ ,
എന്‍റെ മതവും ദൈവവും ഭക്തനും
ഞാന്‍ തന്നെയായിരിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തെക്കാണ്
നിങ്ങൾ വിരുന്നു വന്നിരിക്കുന്നത് എന്നറിയുക .
മധുരമുള്ള പ്രസാദമോ തീർഥമോ
പുണ്യപുഷ്പങ്ങളോ ഇല്ല
ഓർമ്മകളുടെ നെറ്റിയിൽ തൊടാൻ
രക്തചന്ദനം പോലൊരുവൻ നൊന്തരഞ്ഞതിൻ
നേർത്ത ചൂട് തൊട്ടുതരാം ,
ജീവിതം തിളച്ചതിൽ നിന്നൊരു കയിൽ
രുചിയറിയാത്ത വാക്കുകൾ തരാം .
പൂജാരിയും വിഗ്രഹവും ഒരാൾ തന്നെയായ
ഒരു കാട്ടുപ്രതിഷ്ഠ കണ്ടു
മുഷിഞ്ഞൊരു ആലിംഗനവും സ്വീകരിച്ചു
നിങ്ങള്‍ക്കുമീ വഴി കടന്നു പോകാം.
ഉന്മാദം കൊണ്ട് അമ്മാനമാടുന്ന ഒരു
ദൈവത്തിന്‍റെ വാക്കുകൾ ഞാനിതാ
ചുറ്റും വിതറിയിട്ടിരിക്കുന്നു
വെയിലുകൾ കൊണ്ട്
അഭിഷേകം മുടങ്ങാത്തവന്
നിങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന
രക്തപുഷ്പങ്ങളായി കണ്ടു നില്ക്കുവാനേ കഴിയൂ.
ഒരഞ്ചു രൂപയോ ഇത്തിരി ലഹരിയോ
ധര്‍മ്മം തരിക .
കവിതയുടെ ദൈവത്തിന്‍റെ തെരുവിലെ
ചെരുപ്പുകുത്തിയായി ഞാനിതാ
നിങ്ങളുടെ കാല്‍ച്ചുവട്ടിലിരിക്കുന്നു ,
ദൈവത്തിന്‍റെ വിശപ്പിന്‍റെ ഭിക്ഷയിലേയ്ക്ക്
നിങ്ങളുടെയാ പാദുകം ഊരിവക്കുക ,
അയ്യപ്പന്‍റെ കവിതയിലെ അമ്പ് കൊള്ളുക
ചെമ്പരത്തിക്കാടുപ്പൂത്തോരാ ഗ്രീഷ്മത്തിന്‍റെ
മുറിവായിലൊരുവന്‍ തന്‍റെ
കവിതയിറ്റിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കുക !
https://untitlednow.com/ayyappante-ambu/