6.22.2018

Untitled poems



There is a roaring wave in lovers heart
it smells like a red roses bouquet
which is kissed by the mighty morning dews 
every time it blushes like a dancing girl 
whose footprints are lighter than 
a white cuckoos feather !
       
l loved you like a flower
i kissed you like a wind
At the end of this light house's
lovers corner
you are remembering me
as a glossy evening wave
which touches
your red nail polished feet
with its soft and salty forms ,
and when it returns ,
it leaves a whisper
" Oh my lonely violet Lilly love is eternal "
       
Poets
always keeps a puppets finger
in their thoughts ,
Which is random waved by
the wind of memories and
the smile of unexpected visitors
with a sweet n sore jar of
cookies.
🍪🍪🍪🍪🍪🍪
Sony Liza

https://untitlednow.com/untitled-poems/

5.28.2018

ഹൈക്കു - 5 7 5



പാതയറ്റത്ത് 
പാതിവീണ കുടില്‍ 
പാടത്തില്ലാരും 
_____________
രണ്ടിടത്തായി
കൊഴിഞ്ഞും വിരിഞ്ഞുമീ
രണ്ടു പൂക്കള്‍
_______________
മഴ തോരവേ
മന്ദാരത്തിനരികെ
മൂളുന്നു വണ്ട്‌
______________

പേരക്കിടാവ്
മഞ്ഞിലേക്കിറങ്ങവേ
മുഖം ചുവന്ന്‍
_____________
പിന്നിലാകുന്നു
അവന്‍ കൈപിടിക്കെ
വേലിപ്പരത്തി
______________
കുരുവിയൊച്ച
കാലടര്‍ന്ന പ്രാണി
പുല്‍മറവില്‍

_____________
ശിശിരാകാശം
ഇളകാതെ തടാകം
കാറ്റുവീശുന്നു
_____________
മുളങ്കൂമ്പില്‍
നിറയെ ഉറുമ്പുകള്‍
വേനല്‍പ്പാതി
_____________
ആടിയുലഞ്ഞ്
ചില്ലയും കുരുവിയും
മഴ ചാറുന്നു

_____________
ഉച്ചയിലൂടെ
കരുവാളിച്ചും വിശന്നും
കുടക്കീഴിലവള്‍
---------------------------
മഴ തൂളുമ്പോള്‍
നാട്ടുമാവിന്‍ ചുവട്ടില്‍
നഖമടർന്നുണ്ണി
---------------------------
വേനലുച്ചയില്‍
ഉറുമ്പിന്‍ വരിയില്‍
ഒരൊച്ചിന്‍റെ ജഡം

_______________
കൊയ്ത്തു പാതി
ചേറില്‍ ചോരയിറ്റുന്നു
ചില്ലു കൊള്ളുമ്പോള്‍

_________________
മരുന്നുമണം
കണ്ണ് തുളുമ്പുമ്പോള്‍ 

തലോടുന്നമ്മ
___________________
അകിട് തൊടുമ്പോള്‍
കുഞ്ഞിനെത്തിരയുന്നു 
പുള്ളിപ്പൂവാലി
_______________

5.04.2018

വീണ്ടുവിചാരണ



ഒരാള്‍ ചൂളമടിക്കുമ്പോള്‍
ഒരു പക്ഷി അതിനു മറുപടി മൂളുന്നു
മഞ്ഞയും വയലറ്റും നിറമുള്ള കുഞ്ഞുപൂക്കള്‍ 
തലയിലേന്തി പുല്‍ച്ചെടികള്‍
അവരുടെ സ്നേഹത്തെയും സൌഹാര്‍ദത്തെയും
മണ്ണില്‍ നിന്നും മുകളിലേയ്ക്ക് ഉയര്‍ത്തുന്നു .
ഉണങ്ങിയ വൃക്ഷം അതിന്‍റെ തോടിനുള്ളില്‍
ഉറുമ്പുകള്‍ക്കും പ്രാണികള്‍ക്കും ഇടം കൊടുക്കുന്നു
മരിച്ചിട്ടും തന്നെ പകുത്ത് കൊടുക്കുന്നു .
ആകാശം കൊണ്ട് ഋതുക്കളെ ചൂടിച്ച്
ഭൂമികൊണ്ട് താങ്ങിയെടുത്ത്
വെള്ളത്തെയും വെളിച്ചത്തെയും കോരിക്കൊടുത്ത്
പ്രപഞ്ചം വളര്‍ത്തിയ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ നമ്മള്‍
പുല്‍ച്ചാടികള്‍ പൂമ്പാറ്റകള്‍
കാലുകൊണ്ടും ചിറകു കൊണ്ടും
നിറങ്ങള്‍ കൊണ്ടും നൃത്തം ചെയ്യുന്നവര്‍
കുഞ്ഞു ജീവിതം കൊണ്ട് ആനന്ദിക്കുന്നവര്‍
മനുഷ്യന് ചുറ്റും ദൈവം വിളമ്പിവച്ചിരിക്കുന്നവര്‍ .
എകാന്തതയെന്നും മടുപ്പെന്നും
അവനവനില്‍ കുഴിച്ചു മൂടി
നിറച്ചുണ്ടിട്ടും അരവയര്‍ നിറയാത്തവനെ
മറന്നിട്ട് ആഞ്ഞുനിലവിളിച്ച്
സങ്കടങ്ങളെന്നു
ഉള്ളതിന്‍റെയും ഇല്ലാത്തതിന്‍റെയും
അഴികളെണ്ണി
വസന്തമിറുത്ത് റീത്ത് ചൂടി അവര്‍
വിലപിക്കുന്നു
വളര്‍ന്നിട്ടും വളഞ്ഞിരിക്കുന്നവരെ
നോക്കൂ നിങ്ങളാ
കൊടുങ്കാറ്റില്‍ മണ്ണോടൊട്ടി
ചാഞ്ഞു പോയൊരു ചില്ല നിറയെ പൂക്കള്‍
തിങ്ങിവിടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നതിലെത്ര ആനന്ദം
പിന്നെയും
മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുന്നെന്ന് !

4.21.2018

ഒരുപിടി മനുഷ്യകാര്യം -മുംബൈ മലയാളിയില്‍ വന്ന കവിത

ഒരുപിടി മനുഷ്യ കാര്യം
______________________
ഒരു കാലത്തിന്‍റെ
കുന്നുകളിലെയ്ക്കും താഴ്വാരങ്ങളിലേയ്ക്കും 
നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളെ ആരോ
അഴിച്ചു വിട്ടിരിക്കുന്നു .
ജലമോ വായുവോ നാം ഭക്ഷിക്കുന്നില്ല ,
ആഗ്രഹങ്ങളെ പലരൂപത്തില്‍
സ്വീകരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് .
അറിവുള്ളവന്‍റെ ഹൃദയവും
അജ്ഞത ഉള്ളവന്‍റെ ഹൃദയവും
ഒരേപോലെ താളമിടുന്നുണ്ട് .
ഉള്ളിന്റെയുളില്‍ നാം
ബുദ്ധനും സിദ്ധാര്‍ത്ഥനും കൂടിയാണ് ,
പലപ്പോഴും ഒരാളെ ഉള്ളിലിരുത്തി
മറ്റൊരാള്‍ വാതില്‍ക്കല്‍ നില്‍ക്കുന്നു
എന്നുമാത്രം .
വിവേകം എന്നത് ആരും
തുലാസ്സില്‍ അളന്നിട്ടു തരുന്ന ഉപ്പുകല്ലുകള്‍ അല്ല ,
വികാരങ്ങളുടെ ഉച്ചിയില്‍ നിന്നും ഒരുവന്‍
പതിര് ചേറ്റിയൊഴിയുമ്പോള്‍
ഒരുപിടി മനുഷ്യന്‍ എപ്പോഴും ബാക്കിയാകും .
ജീവിതത്തില്‍ ഓരോ വളവിലും തിരിവിലും
നമ്മോടുള്ള ഇഷ്ട്ടങ്ങൾ മാത്രമാണ്
പലതായ് പലരായ് പകുത്ത് നാം ,
ചേർത്ത് പിടിക്കുന്നത്..
ഒരുണ്ട നൂലുപോലെ നമ്മുടെ വഴികൾ
ഉരുണ്ടു പോകുന്നു ,
ചിലപ്പോ കടും കെട്ടാകുന്നു.
വെറും കെട്ടുകൾ അഴിഞ്ഞു പോകും
കടുംകെട്ടിൽ ബാക്കിയാകുന്നവ
അവനെ അനുഗമിക്കുകയും
പൂരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും .
മരണം എന്നപോലെത്തന്നെ
ഓരോ യാത്രയിലും നാം ആദ്യത്തെ സഞ്ചാരിയല്ല
മറ്റൊരാളുടെ യാത്രകളിലൂടെ നാം
നടന്നു പോകുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത് ,,,
നമുക്ക് മുന്‍പേ ആരൊക്കെയോ ആ വഴികള്‍
കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു .
ഓരോ ഉരുളയുരുട്ടുംമ്പോഴും
മണ്ണിന്‍റെ രഹസ്യങ്ങള്‍ അറിയുന്ന ഒരുവനേക്കാള്‍
ഒട്ടും മുകളിലല്ല താനെന്ന്
ഉയരങ്ങളുടെ ലഹരികള്‍ നിന്നില്‍ നിന്നും
മറച്ചു പിടിക്കാതിരിക്കട്ടെ .
________________________


4.17.2018

ബോധിവൃക്ഷത്തിന്‍റെ ദലമര്‍മ്മരങ്ങള്‍- കൈരളിയുടെ കാക്ക ത്രൈമാസിക.


ബോധിവൃക്ഷത്തിന്‍റെ ദലമര്‍മ്മരങ്ങള്‍
___________________________________
വേപ്പുമരത്തിലെക്കാറ്റ്
അതിലൊറ്റക്കിളിയെ ഇരുത്തി ഓമനിക്കുമ്പോള്‍ 
ഞാനെന്റെ ജാലകം തുറന്നിടുന്നു
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെന്ന അടയാളത്തെ
ഒരു ചില്ലയനക്കത്തില്‍ പുറകിലാക്കി
അത് പറന്നു പോകുന്നു .
വര്‍ത്തമാനകാലത്തെ ഒരു ചിറകനക്കത്തില്‍
ഭൂതകാലമെന്നെഴുതി അതിദ്രുതം
ആ നിമിഷത്തെ കടന്നു പോകുന്നൊരു
മാന്ത്രികന്‍ !
ഈ പ്രപഞ്ചത്തില്‍
ഉത്തരങ്ങളെക്കാള്‍ ദുഷ്കരമാണ്
ചോദ്യങ്ങളെ തുറന്നു വിടുക എന്നത്
തനിക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലധികം ഭാരവുമായി
ചിലപ്പോളത് തിരികെ എത്തിയേക്കാം .
ജീവിതം ഒരു കണ്ണാടിയല്ല
ശ്വാസത്തെപ്പോലെ സ്വന്തമല്ലാത്ത പലതുമാണ് നാം .
ഹൃദയമൊരു വിരുന്നുകാരനാകുമ്പോള്‍
ജീവിതമതിന്റെ വിരുന്നുമേശയാകുന്നിടം മാത്രമാണ്
നമുക്കീ ലോകം .
നമുക്ക് മുകളില്‍
പാടിത്തീര്ത്ത ഓരോ പകലുമായി കിളികള്‍ ,
കൂട്ടിലേയ്ക്കു പറക്കുന്നു .
വസന്തങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞു തീരുമ്പോഴും
വേനലുകള്‍ പടര്‍ന്നു പെരുകുമ്പോഴും
പാട്ടുകളുമായവര്‍ കാലങ്ങള്ക്കു കുറുകെ
പറന്നു പോകുന്നു .
ലോകമോ , നമ്മെയും എന്നപോലെ
ഓരോന്നിനെയും
പൂരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു .
മഞ്ഞുകാലങ്ങള്‍ മനുഷ്യനെ
പുതപ്പുകളിലേയ്ക്ക് ചുരുട്ടിക്കളയുന്നു
മഴക്കാലം കുഴലൂതുമ്പോള്‍
എത്രയെത്ര ഈയലുകള്‍ മരണനൃത്തം ചെയ്യുന്നു !
ഗ്രീഷ്മം ജലഉടലുകളുമായി
ഗാഡപ്രണയത്തിന്റെ ഒന്നാകലുകളിലേയ്ക്ക്
ഓരോ അടരുകള്‍ ,പടവുകള്‍ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നു .
വേനല്‍ , വയലിലും കാറ്റിലും
വിണ്ടലിപികള്‍ കൊണ്ടടയാളം വക്കുന്നു .
അപ്പോഴൊക്കെയും
ഏതു തീപ്പൊരി വീണാളിപ്പോകുമെന്നറിയാതെ
പാതിയുമുണങ്ങിയ ജീവിതങ്ങളും കൊണ്ട്
നാമുലയുന്നു .
നോക്കി നോക്കിയിരിക്കെ
ഒരു ശരത്കാലത്തെ കാറ്റുവന്നു ജാലകം ചാരുന്നു ,
ചുറ്റും ഇലകള്‍ പൊഴിയുമ്പോള്‍
നഗ്നമാകുന്നു ജീവിതം .
കിളിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ പറക്കാന്‍ പാകമാകുമ്പോള്‍
കൂട്ടിലവശേഷിക്കുന്ന
നനുത്തചില തൂവലുകള്‍ പോലെ
നാം ചിലത് ബാക്കിയാക്കുന്നു ,
ജീവന്റെ അടയാളങ്ങളെന്നു തോന്നിക്കാത്തവണ്ണം
കാലങ്ങളിലൂടെ എത്ര അലസമായവ
പാറിപ്പോകുന്നെന്ന് കാണൂ !
ഒരു കാലം
തെളിവുകള്‍ നിരത്തി നിരത്തി വയ്ക്കുന്നു
മറുകാലം
അതിനെയെല്ലാം പൊട്ടും പൊടിയും മാത്രമാക്കി
വിഴുങ്ങിക്കളയുന്നു .
നമ്മുടെ ശരീരങ്ങളും ,
ഏതോ കാലത്തിന്റെള തെളിവുകള്‍
മറ്റേതോ കാലമതിനെ
അപ്പാടെ വായിലാക്കുവാന്‍
പൂച്ചപ്പതുക്കങ്ങളുമായി കൂടെയുണ്ടെന്നത്
ഇന്നും മാറ്റമില്ലാതെ തുടര്ച്ചകളെ പെറുന്നു .
ഓരോ ശിലയും
ആദരപൂര്‍വ്വം കടന്നുപോകേണ്ടുന്ന
കാലങ്ങളും കൂടിയാണ്
ഏതേതു ദൈവങ്ങളെ സ്വതന്ത്രമാക്കിയ
(അതോ ബന്ധനത്തിലാക്കിയതോ !)
ഉളിയൊച്ചകളെ ധ്യാനിക്കുന്നു അവയെന്ന്
നാമറിയുന്നില്ല ,
ദൈവകാലത്തേക്ക് ഉയര്ന്നുപോയവരുടെ
പൂര്‍വ്വാശ്രമച്ചീളുകളിലൂടെ നാം !
പകലുകള്‍ ഓരോന്നും
ഉടഞ്ഞു പോകുന്നെന്നോ
അലിഞ്ഞു പോകുന്നെന്നോ നാം
ആസ്വദിക്കുകയോ ആകുലപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു
ഉടഞ്ഞുപോകുന്നത് ഓരോരോ നമ്മളെന്നു ,
നമ്മുടെ സമയമെന്ന്
വീണ്ടുമാ സൂര്യനുദിക്കുന്നു .
നിങ്ങളറിയുന്നോ
ജീവിതം അതിന്റെയാ
ഒറ്റച്ചുബനംകൊണ്ട് ഒപ്പുവച്ച
നമ്മുടെയേതോ വസന്തകാലത്തിലായിരിക്കണം
നാമിപ്പോള്‍
ചേക്കേറിയിരിക്കുന്നത് !
_________________________________

പലകാല ചിന്തകള്‍.


ഒന്നുമില്ല ഒന്നുമില്ലെന്ന് നീ 
ആവര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ 
രണ്ടുണ്ട് കാര്യമെന്ന് 
ഞാനതില്‍ നിന്നും 
ചേര്‍ത്തു കേള്‍ക്കുന്നു .
💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗
നടന്നു പോകേണ്ട ദൂരങ്ങളിലൂടെ
ഓടിപ്പോകുകയും
ഓടിക്കടക്കേണ്ട ദൂരങ്ങളിലൂടെ
അലസമായ് നടന്നുപോകുകയും
ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടാണ്
ഈ ജീവിതം
വേറാരുടെയോതെന്ന്
എനിക്കും നിനക്കും ഇടയ്ക്കിടെ
ഇഷ്ടക്കേട് തോന്നുന്നത് .
🤢🤢🤢🤢🤢🤢🤢🤢🤢🤢🤢🤢
ആകാശം
വെളിച്ചം കൊണ്ട് ധ്യാനിക്കുമ്പോള്‍
നമ്മുടെ ഉടുപ്പുകളില്‍
വിയര്‍പ്പിന്റെ ഭൂപടം തെളിയുന്നു .
ഉള്ളില്‍ കൊടുംവേനല്‍ തിമിര്‍ക്കുമ്പോള്‍
നമുക്ക് മരണം ദാഹിക്കുന്നു .
😢😢😢😢😢😢😢
ഓരോ ഏകാന്തതകളും നിറയെ
നാം നമ്മെത്തന്നെ
പകുത്തുവയ്ക്കുന്ന
ഒരാള്‍ക്കൂട്ടമാണ്
🙇‍♂️🙇‍♂️🙇‍♂️🙇‍♂️🙇‍♂️🙇‍♂️🙇‍♂️🙇‍♂️
ഒരു മാറ്റവും നമ്മെ
അധികനാൾ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നില്ല..
ജീവനുള്ള മരവിപ്പുകളും കൊണ്ട്
മനുഷ്യര്‍ ഇടക്കിടെ കടന്നുപോകുന്ന
തുരങ്കമുണ്ട് .
🚂🚂🚂🚂🚂🚂🚂🚂🚂🚂🚂
ചാരമായിരുന്നവയ്ക്ക് മീതെ
ഒരിക്കലൊരു മഴപെയ്യും
മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ പോലെ
ചില പച്ചപ്പുകള്‍
രണ്ടിലകള്‍ ഉയര്‍ത്തി നില്‍ക്കും .
🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿