11.14.2018

ഹരിതനിശബ്ദത

ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഇറങ്ങി നടക്കുമ്പോള്‍ 
സിദ്ധനായും കളിക്കുഞ്ഞായും 
കാലം അവനില്‍ ഒളിച്ചു കളിക്കുന്നു 
തൊട്ടിലില്‍ കാലുണ്ണുന്ന 
ഒരു ശിശുവിനെപ്പോലെ 
ഓര്‍മ്മകളുടെ നിഴലും നിലാവും ,
പൂവിരിയും പോലെ അതിന്‍റെ
ഹരിതനിശബ്ദത !
_____________________________
ചിത്രം : പേരറിയാത്ത ഒരിടവഴിയില്‍ നിന്നും ക്ലിക്കിയത് 

11.10.2018

ജീവിതം


ജീവിതത്തിന്‍റെ ഒരറ്റം മുതല്‍ 
മറ്റേ അറ്റം വരെ നീട്ടിക്കെട്ടിയ 
കരച്ചിലിന്‍റെ ആ തൊട്ടിലില്‍ നിന്ന് 
സന്തോഷത്തിന്‍റെ ഒരു കുഞ്ഞിനെ 
കാലം ഇടയ്ക്കിടെ 
നമ്മുടെ നെഞ്ചില്‍
മാറ്റിക്കിടത്തുന്നുണ്ട് 
__________________________


ചിത്രം :
ചിമ്മിനി ഡാമിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയില്‍ നിന്നും ഞ്യാന്‍ തന്നെ 


മനുഷ്യനെന്നതൊരു വിശുദ്ധ വാക്കല്ല




ഭൂമിയുടെ തൊലിക്ക് മുകളില്‍
അതറിയാതെ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന
മനുഷ്യനെന്നു സ്വയം വിളിക്കുന്ന
അതിന്റെ ഇളകുന്ന ജീവനുള്ള ഒരു
രോമമാണ് ഞാന്‍ .
ആകാശമാണ്‌ എനിക്കു സ്വന്തമായുള്ളത് ,
കയ്യെത്തിപ്പിടിക്കാനോ
ഒരിക്കലെങ്കിലും തൊടാനോ സാധിക്കാത്ത
ഒന്നിനെ അഹങ്കാരത്തോടെ ആരാധനയോടെ
സ്വന്തമെന്നു നെഞ്ചില്‍ കൊണ്ട് നടക്കുന്നത്
മനുഷ്യന് പുതിയൊരു ഗൗരവമുള്ള തമാശയല്ല .
വെളിച്ചം മുകളില്‍ നിന്ന്
വെള്ളം താഴെ നിന്ന്
വായുവോ ചുറ്റും നിന്നും
എല്ലാമിങ്ങനെ ദാനം കിട്ടിയവന്‍റെ ആ 
നടത്തം കണ്ടിട്ടുണ്ടോ നിങ്ങള്‍ ?
എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും വളഞ്ഞോ ഒടിഞ്ഞോ
പൊടിഞ്ഞോ പോയേക്കാവുന്ന എന്തോ ഒന്നിനെ 
നട്ടെല്ലുള്ളതെന്നും പറഞ്ഞ്
എല്ല് മുളയ്ക്കാത്തതും ഏറ്റവും എളുപ്പം
അഴുകിപ്പോകുന്നതുമായ ഒന്നുകൊണ്ട് 
ഏറ്റം ഗർവ്വോടെ 
ചുഴറ്റി വീശിയങ്ങ് ഒറ്റപ്പോക്കാണ് .
എല്ലാം ചൂണ്ടുവിരലില്‍ തളയ്ക്കാമെന്ന്
ആവര്‍ത്തിച്ചു ഓരിയിട്ടവന്‍
ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിലോ പ്രളയത്തിലോ
ഒരു കടുത്ത ഉടല്‍ച്ചൂടിലോ
വിറച്ചു പതുങ്ങുന്നതുവരെയ്ക്കും
അവര്‍ ഒച്ചയായ് മാത്രം പറത്തിവിട്ട
ധീരതകളുടെ എക്സ്റേകളെ
ഒരിക്കലും നിങ്ങൾ കണ്ടെടുക്കാറില്ല .
കടലോ കാറ്റോ വെള്ളമോ വീഞ്ഞോ
വരുതിയില്‍ അല്ലാത്ത വിരുതരാണ് നാം
മനുഷ്യനെന്ന 
വിചിത്ര ബുദ്ധിയുള്ള പ്രാണികള്‍ .
അവനവന്‍ ശരികളുടെ കടിഞ്ഞാണും കൊണ്ട്
ഏഴു ലോകവും പിന്നെയവന്‍റെ
കാക്കത്തൊള്ളായിരം ദൈവങ്ങളെയും കൊണ്ട്
പ്രാണനും പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു 
മരിക്കുന്നിടം വരെ
വെറുതെയങ്ങിനെ
യാത്രപോകുന്നവര്‍ .
മനുഷ്യന്‍റെ അറിവില്‍
നാലില്‍ മൂന്നുഭാഗവും അവനെ 
തിരികെ അറിയാത്തവയുടെ 
ഭൂഗന്ധങ്ങളാണ് എന്ന കണ്ടുപിടുത്തമാണ്
ഞാനിപ്പോള്‍ ഉറക്കത്തില്‍ നടത്തുകയും
ഉണരുമ്പോള്‍ മറന്നു പോകുകയും ചെയ്യുന്നത് .
അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം
മരണത്തിന്‍റെ ഇരകളാകും വരെ
കോഴിക്കും കൊതുകിനും പുഴുവിനുമൊപ്പം
ജീവിതത്തിലിങ്ങനെ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്ന
നമ്മളെ
എന്തുപേരായിരിക്കും പ്രപഞ്ചം
നീട്ടിവിളിക്കുന്നത് എന്നിടക്കിടെ
ഉണര്‍വ്വിലും ഉറക്കത്തിലുമിങ്ങിനെ
കാതോര്‍ത്തു പോകുന്നത്!


10.22.2018

തിരുവാ എതിർവാ


എന്റെയും നിന്റെയും ന്യായം
ജനാധിപത്യ രാജ്യത്ത് ഇന്ന് 
മറ്റാര്ക്കോ തീറെഴുതിപ്പോയ വെറും
കടലാസ്സ് മാത്രമെന്ന തിണര്ത്ത പതാക
അവരുടെ കൊടിമരങ്ങളില് ഇതാ
ഉയര്ത്തിക്കെട്ടിയിരിക്കുന്നു !
എതിര്ക്കുന്ന വാക്കും നാക്കും വിരലും
അവരുടെ ദേവപ്രീതിക്കായി ബലിയെടുക്കുന്ന
കാലമാണ് .
ശരികേടുകളുടെ തേര്വാഴ്ചകള്ക്കും
അധികാര ചൂതാട്ടങ്ങള്ക്കും നേരെ
വാക്ക്ചൂണ്ടുന്നവരെ , ഒച്ചചൂണ്ടുന്നവരെ
ഭീരുക്കളുടെ കാവല്നായ്ക്കള്
ഒന്നൊന്നായി കൊന്നുകളയുന്നു .
എങ്കിലോ
കൂടുതല്ക്കൂടുതല് ഉച്ചത്തില്
അവരുടെ പേരുകള്
ഞങ്ങളുടെയും നിങ്ങളുടെയും ലോകത്ത്
മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു .
അവരുടെ മുഷ്ട്ടിചുരുക്കങ്ങള്
അവരുടെ ഉറച്ച ശബ്ദങ്ങള്
നിങ്ങള്ക്കെതിരെ ഉള്ള അവരുടെയാ
മുഴുത്ത കല്ലേറുകള്
അവരുടെ കനത്ത നട്ടെല്ലുകള് ,
അതെ മനസ്സുള്ളവര് പിന്നെയും
ഇരട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഏറ്റെടുക്കുന്നു .
ഓരോ കൊലപാതകങ്ങളില് നിന്നും
ഒരായിരം മനുഷ്യത്വമുള്ള ശത്രുരാജ്യങ്ങള്
നിങ്ങള്ക്കെതിരെ
കൈകോര്ക്കുന്നു എന്നറിയുക .
നിങ്ങളുടെ
ഓരോ മൌനങ്ങള്ക്കും നേരെ
ഓരോ സ്വകാര്യ അട്ടഹാസങ്ങള്ക്കും മീതെ
ഓരോ അധികാര അഴിഞ്ഞാട്ടങ്ങള്ക്കു ചുറ്റും
ശത്രുസംഹാരക്രിയകളും തീയാട്ടങ്ങളും
ഒട്ടും പേടിയില്ലാതെ അവര് നടത്തും .
അവരുടെ മഷിപ്പാത്രങ്ങൾ ,
മായമില്ലാമനുഷ്യചിന്തകള്
ജീവനുള്ള അക്ഷരങ്ങളെ പ്രസവിക്കും .
ഒന്നൊന്നായോ ഒരുമിച്ചോ
അവരെ കൊന്നു കൊന്നു തീരാതെ
നിങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങള്
നാണിച്ചും അരിശപ്പെട്ടും
നിങ്ങളിലെയ്ക്ക് തന്നെ
തിരികെയെത്തും .
ധീര ശബ്ദങ്ങളെ" വീര ചുവടുകളെ "
നിങ്ങളുടെ ഓരോ വാക്കും
ജീവനുള്ള ചുവപ്പായിരുന്നു.
അതിനാല്
വെടിയുണ്ടകളും വാള്മൂര്ച്ചകളും
ആൾക്കൂട്ടത്തിൻ നീതിയില്ലാ നീതികളും
പിന്നില് നിന്നും അവര് നിങ്ങള്ക്ക്
പുരസ്കാരങ്ങളായി നല്കുന്നു.
വിരലറുത്തും നാക്കറുത്തും ഉയിരറുത്തും
നുണകളെ അവര്
വ്യാജ വിപ്ലവരക്തം കൊണ്ട് ചായംപൂശി
നാട്കടത്തുവാന് നോക്കുന്നു .
എന്നിട്ടും
അധികാരം ഉള്ളവന്റെ ഭിഷയല്ല
ജനാതിപത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നുറക്കെപ്പറയുന്ന
നാവുകളും മുഷ്ടികളും ഒന്നൊന്നായ് ഉണര്ന്നു
തിരികെ നിവര്ന്നു നില്ക്കുന്നു .
പണമുള്ളവന്റെയും
അഞ്ചു ചെങ്കോലുള്ളവന്റെയും പുച്ഛങ്ങളില്
പുല്ലുകളാണെങ്കിലും
ഓരോ കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ
ആഞ്ഞുവീശലുകളിൽ നിന്നുമവര്
പിന്നെയും പിന്നെയും
കരുത്തോടെ ഉയിര്ത്തു നില്ക്കുന്നു .
ഒറ്റ ഒറ്റയല്ല
കൂട്ടം കൂട്ടമായി അവര് നിങ്ങളുടെ
അധികാര ചന്തകളെ വളയാന് തുടങ്ങുന്നു .
നിങ്ങളെപ്പോലെ
നിഴലുകളല്ല ,
ജീവനുള്ളവരാണ് ഞങ്ങളെന്നു
അളന്നു കൊള്ളുക എന്ന നട്ടെല്ലുകള്
പിന്നെയും ഉണര്ന്നുയിര്ത്തു നില്ക്കുന്നു !
മുഖംമൂടിയില്ലാതെ അവര് വരുന്നു ,
നിറമോ മതമോ ഇല്ല
മനുഷ്യരാണ് എന്നൊരൊറ്റ അടയാളം
മാത്രമുള്ളവര് .
മരിച്ചവരെപ്പോലെയല്ല ,
അനീതികൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെടുന്നവരുടെ പേരിനു നേരെ
കൊന്നവന്റെ ശിക്ഷയുടെ ന്യായവിധി
ലോകം എന്നും നീട്ടിപ്പിടിക്കുന്നുണ്ട് .
" കുരുതികളുടെ ദൈവങ്ങളെ
നിങ്ങള്
നിങ്ങളെ കാത്തുകൊള്ളുക ,
രക്തത്തിന്റെ ഉടുതുണികള് കൊണ്ട്
സിംഹാസനമുറയ്ക്കാത്ത ഒരു കാലം
എതിരെ വരുന്നതിന് പച്ചയായ
മുഴക്കം കേള്ക്കുക ".
**********************************

അയ്യപ്പന്‍റെ അമ്പ് https://untitlednow.com/ayyappante-ambu/



ദുഖം അതിന്‍റെ പാനപാത്രം എനിക്ക് നീട്ടിത്തന്നു
മട്ടുപോലും ബാക്കിയാക്കാതെ
മരണം വരെ ഞാനത് കുടിച്ചു തീര്‍ത്തു .
ഗ്രീഷ്മമായിരുന്നു
എന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഋതു
ഇടയ്ക്കൊരു മഴയോ മഞ്ഞോ
വസന്തത്തിന്‍റെ അവസാന പൂവിതളോ
കവിത എനിക്ക് എറിഞ്ഞു തന്നു .
ഒരു യാചകന്‍റെ
ഏറ്റവും വലിയ ആനന്ദം കൊണ്ട്
അതെന്നെ സന്ദര്‍ശിച്ചു .
ഞാനോ ,
പ്രണയം കൊണ്ട് തീപ്പെട്ട ഒരു
കാട്ടുപുല്ലിന്‍റെ ഗന്ധവുമായി
ഓരോ കാറ്റിലും അലഞ്ഞു നടന്നു ,
അതിന്‍റെ ഓരോ ബോഗികളിലും
വാക്കുകളുടെ വയറ്റത്തടിച്ച്
കവിതകൊണ്ട് നിലവിളിച്ച് കയറിയിറങ്ങി .
വിണ്ട വയലുപോലെ
ജീവിതം ഇടയ്ക്കിടെ അതിന്‍റെ
വാ പിളര്‍ന്നു
ഞാനെന്നെ പിഴിഞ്ഞ് അതിനു
കുടിക്കുവാന്‍ കൊടുത്തു .
സ്വയം ദാഹം ശമിപ്പിക്കുവാന്‍ പരാജയപ്പെട്ട
ഒരുവന്‍റെ ദാനധര്‍മ്മത്തെ
നിങ്ങളുടെ ചിരിയുടെ അയയിലേക്കിട്ടു ഞാന്‍
എന്‍റെ മരണത്തില്‍ ഉണങ്ങിക്കിടക്കുന്നു .
എന്നെ കവച്ചു പറന്നു പോകുന്ന
ഒരു വേട്ടാളന്‍റെ വായിലെ കുഴഞ്ഞ മണ്ണില്‍
ഇപ്പോള്‍
എനിക്കെന്നെ മണക്കുന്നു .
(2)
ഗ്രീഷ്മ കവിത ഭക്ഷിക്കുന്നവരെ ,
എന്‍റെ മതവും ദൈവവും ഭക്തനും
ഞാന്‍ തന്നെയായിരിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തെക്കാണ്
നിങ്ങൾ വിരുന്നു വന്നിരിക്കുന്നത് എന്നറിയുക .
മധുരമുള്ള പ്രസാദമോ തീർഥമോ
പുണ്യപുഷ്പങ്ങളോ ഇല്ല
ഓർമ്മകളുടെ നെറ്റിയിൽ തൊടാൻ
രക്തചന്ദനം പോലൊരുവൻ നൊന്തരഞ്ഞതിൻ
നേർത്ത ചൂട് തൊട്ടുതരാം ,
ജീവിതം തിളച്ചതിൽ നിന്നൊരു കയിൽ
രുചിയറിയാത്ത വാക്കുകൾ തരാം .
പൂജാരിയും വിഗ്രഹവും ഒരാൾ തന്നെയായ
ഒരു കാട്ടുപ്രതിഷ്ഠ കണ്ടു
മുഷിഞ്ഞൊരു ആലിംഗനവും സ്വീകരിച്ചു
നിങ്ങള്‍ക്കുമീ വഴി കടന്നു പോകാം.
ഉന്മാദം കൊണ്ട് അമ്മാനമാടുന്ന ഒരു
ദൈവത്തിന്‍റെ വാക്കുകൾ ഞാനിതാ
ചുറ്റും വിതറിയിട്ടിരിക്കുന്നു
വെയിലുകൾ കൊണ്ട്
അഭിഷേകം മുടങ്ങാത്തവന്
നിങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന
രക്തപുഷ്പങ്ങളായി കണ്ടു നില്ക്കുവാനേ കഴിയൂ.
ഒരഞ്ചു രൂപയോ ഇത്തിരി ലഹരിയോ
ധര്‍മ്മം തരിക .
കവിതയുടെ ദൈവത്തിന്‍റെ തെരുവിലെ
ചെരുപ്പുകുത്തിയായി ഞാനിതാ
നിങ്ങളുടെ കാല്‍ച്ചുവട്ടിലിരിക്കുന്നു ,
ദൈവത്തിന്‍റെ വിശപ്പിന്‍റെ ഭിക്ഷയിലേയ്ക്ക്
നിങ്ങളുടെയാ പാദുകം ഊരിവക്കുക ,
അയ്യപ്പന്‍റെ കവിതയിലെ അമ്പ് കൊള്ളുക
ചെമ്പരത്തിക്കാടുപ്പൂത്തോരാ ഗ്രീഷ്മത്തിന്‍റെ
മുറിവായിലൊരുവന്‍ തന്‍റെ
കവിതയിറ്റിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കുക !
https://untitlednow.com/ayyappante-ambu/

10.14.2018

തിരികെ വരുന്ന ചിലത്


ആരുമില്ലായ്മയുടെ വക്കത്തിരുന്നു
വിഷാദം ഇഴപിരിച്ച്
ശൂന്യം ശൂന്യമെന്നൊരുവന് ഒച്ചയിടുന്നു 
ഒരു സങ്കടത്തെ അവനില് കെട്ടിയിടുന്നു .
എന്ത്ണ്ടായി എന്ത്ണ്ടായി എന്ന
ചോദ്യചിഹ്നങ്ങള് അപ്പോൾ
ചുറ്റും കൂടുന്നു
തനിച്ചല്ലല്ലോ ,
ഞാനില്ലേ ഞങ്ങളില്ലേ എന്ന്
ഒന്നൊന്നായ് കൈകള് നീട്ടുന്നു .
നിറഞ്ഞു നിറഞ്ഞു
ഇപ്പോള് തൂവിപ്പോകുന്നെന്ന്
അവന് ഒരു പുഞ്ചിരിയെ ചുണ്ടിലുടുക്കുന്നു
അവന്റെയാ സങ്കടത്തെ കെട്ടഴിച്ചു വിടുന്നു .
ആള്ക്കൂട്ടം പലവഴികളില്
പിരിഞ്ഞു പോകുമ്പോള്
വീണ്ടും
വിഷാദത്തിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക്
മടങ്ങിവരുന്നു , അവന്റെ സങ്കടം ,
അതിന്റെ
ഇരട്ടപ്പൂച്ചക്കുഞ്ഞുമായി
🐈🐈
_____________________

ലഹരിയുടെ ലിപികള്‍



ഹൃദയത്തിലെ വീഞ്ഞ്
ചിന്തകളിൽ കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത അതിന്‍റെ
കുതിരക്കൂട്ടത്തെ അഴിച്ചുവിട്ടു.
ആത്മാവുകൊണ്ട് ഞാൻ നൃത്തം ചെയ്യുകയും
ആനന്ദം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും
എന്നെത്തന്നെ
അമ്മാനമാടുകയും ചെയ്തു.
ഞാൻ പല ഹൃദയമുള്ള മനുഷ്യനായി
എനിക്കുള്ളിൽ കറങ്ങുകയും
എന്നിൽ നിന്ന് പാഞ്ഞോടുകയും
എന്‍റെയുള്ളിൽ മുങ്ങിപ്പൊങ്ങുകയും
ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.
ആകാശത്തെ ഉടുത്തു
ഭൂമിയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു
ഉള്ളുo പുറവും ഒന്നായ
വാതിലുകൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു ദേവാലയമായി
ഒറ്റമഴയിൽ
തുളുമ്പിപ്പോകുമെന്ന പോലെ ഞാൻ
നിറഞ്ഞ തടാകമായി,
ഒരു കാറ്റിൽ ആകെക്കുടഞ്ഞ്
പൂമണം തെള്ളുന്ന
കള്ളിൻ നിറമുളെളാരു ഗന്ധരാജച്ചുവടായി.
കാലുകൾ കൊണ്ടും കയ്യുകൾകൊണ്ടും
ഉദരം കൊണ്ടും ഉന്മാദം കൊണ്ടും
മണ്ണിനെ തൊട്ട് മാനത്തു തൊട്ട്
ഉരഗജീവിതവും ആകാശ ജീവിതവും അറിഞ്ഞു.
നിന്റെ ഓർമ്മ തൊടുത്ത
അമ്പുകൾ കൊണ്ടിടക്കിടെ ഞാൻ
ചുവന്ന് പോകുമെങ്കിലും
നീയിറ്റു വീഴുന്ന ഹൃദയമുള്ള പ്രതിഷ്ഠയായി
ഇപ്പോൾ ഞാനിതാ ഇവിടെ
വെറും നിലത്തിരിക്കുന്നു.
ലഹരിയുടെ ദീപങ്ങൾ ആഞ്ഞുകത്തുമ്പോൾ
ബോധത്തിന്‍റെ ഈയലുകൾ പാറി നടക്കുന്ന തെരുവിലെ
ചന്ദനം മണക്കാത്തവനാകുന്നു.
ഉളളിലേക്കാളുന്ന വെയിലിൽ നിന്നും
ഒരു കറി നാരകത്തിന്നില മണത്ത്
കറുത്ത വാവിന്റെ തിണ്ടത്തിരുന്ന്
വെളുത്ത വീഞ്ഞ് കുടിക്കുന്നു.
എന്‍റെ ഏകാന്തത
ഉരിഞ്ഞെറിഞ്ഞു ഞാന്‍ ,
നിന്‍റെയാനന്ദ വാചാലത
വാരിച്ചുറ്റുന്നു ,
നഗ്നമാകുന്നു വിഷാദത്തിന്‍റെയാ ഉടല്‍ !
ഒരു വെളുത്ത തൂവല്‍കൊണ്ട്
ശരത്കാലം വീണ്ടുമെന്നെ തൊട്ടു നോക്കുമ്പോള്‍
ചുറ്റമ്പലമില്ലാത്ത കോവിലിലെ ദേവന് നേദിക്കാൻ
ഒരു കുടം അന്തിക്കള്ളും കൊണ്ട്
ഒന്നാം പടി കടന്നുവാ നീയെൻ
മുളങ്കൂട്ടിൽ പൂവിട്ട ചെമ്പരുത്തീ !
**********************************************