9.11.2018

പ്രളയാനന്തരം

അനന്തരം 
പ്രണയത്തില്‍ നിന്നും ദൈവങ്ങള്‍ 
പുറത്തു കടക്കുമ്പോള്‍ 
പ്രളയപ്പെട്ട ഒരു നാട്ടിലെ 
മതമില്ലാത്ത ജലത്തിനു മുകളില്‍ 
പൊന്തിയുലയുന്ന
ഒരു ചെറു പവിഴമല്ലിമൊട്ടില്‍
പ്യൂപ്പയുണ്ടാക്കിയ ശലഭത്തിന്‍റെ
ഈറന്‍ കുടയുന്ന ആദ്യത്തെയാ
ചിറകനക്കമാകുന്നു 🦋🐛🦋



സത്യത്തിന്‍റെ ഒറ്റക്കണ്ണ്‍ -എഴുത്ത് മാസികയില്‍ വന്ന കവിത


ഉറക്കമുണരുമ്പോള്‍
അവന്‍റെ ജാലകച്ചതുരത്തിനുള്ളില്‍
രണ്ടിണപ്പ്രാവുകള്‍ ചിറകുമിനുക്കുന്നു .
സൂര്യന്‍ അതിന്‍റെ തീയും കൊണ്ട്
കിഴക്ക് നിന്നും പടിഞ്ഞാറുള്ള വീട്ടിലേക്ക്
ഓട്ടം തുടങ്ങുന്നു .
ഘടികാരസൂചികള്‍ അതിനൊപ്പം തലയാട്ടിക്കൊണ്ട്
പതിവ് നടത്തം തുടരുന്നു .
നാമപ്പോള്‍ പുതപ്പുകളില്‍ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയ മനുഷ്യരാകുന്നു .
മഴ തന്റെ താളം കൊണ്ട് ഒരു കാലം നനയ്ക്കുന്നു
വസന്തം വഴി നീളെ പൂക്കളെയും
കിളിയൊച്ചകളെയും തന്നു പോകുന്നു .
മഞ്ഞ് തന്റെ ഭാഷയെ
തണുപ്പെന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തുവാന്‍
ഒരു കാലത്തെ പഠിപ്പിക്കുന്നു .
വേനല്‍ തന്‍റെ നഗ്നനൃത്തത്തോടെ
ഒരുകാലത്തെ ചുട്ടെടുക്കുന്നു .
ഋതുക്കളിങ്ങനെ വന്നുപോകുമ്പോള്‍
ഓരോ വഴിയെ ഓരോ മരത്തെ ഓരോ പുഴയെ
ഓരോരോ മനുഷ്യനെ
നനച്ചും തളിര്‍പ്പിച്ചും ദാഹിപ്പിച്ചും കൊഴിച്ചും
കടന്നുപോകുന്നു .
പ്രകൃതി എല്ലാം തന്നിലേക്കാവാഹിക്കുന്നു ,
അതിന്‍റെ രുചിയും മണവും നിറവുമെല്ലാം
ഓരോ ഋതുക്കളും പകുത്തെടുക്കുന്നു .
മനുഷ്യനോ എല്ലാം ഓടിനടന്നു തന്റെതാക്കുന്നു
എങ്കിലും അവനൊട്ടും നേടുന്നെയില്ലെന്നു
മറന്നേപോകുന്നു .
അവന്റെ ഉറക്കമോ ഉണര്‍വ്വോ പോലും
അവനു സ്വന്തവുമല്ല .
ജീവിതവൃത്തത്തിനുള്ളില്‍
അകപ്പെട്ടുപോയവന്റെ പ്രദക്ഷിണം
എത്രകാതം പൂര്‍ത്തിയാക്കുമെന്നറിയാത്ത
ജ്ഞാനിയാണവന്‍ .
ഒരു പുഞ്ചിരിയോ കരച്ചിലോ
എത്ര പിശുക്കിയാണവന്‍ പുറത്തെടുക്കുന്നത്
തന്റെ വിളക്കില്‍ നിന്നും അടുത്തവന്റെ വിളക്കിലെക്ക്
വെളിച്ചത്തെ തൊട്ടു കൊടുക്കാന്‍ പോലും
ഇഷ്ടമില്ലാത്ത അത്രയുമവന്‍ മടിയനായിരിക്കുന്നു .
അവന്റെ മനസ്സ്
ഉടയാടകള്‍ ഇടുവിച്ച ഏതോ പാവയാണ് .
താനെന്താണോ അതല്ലെന്നു അവന്‍ അതിനെ
എപ്പോഴും ആട്ടം പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു .
കുട്ടികള്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട്
അവനെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു
എങ്കില്‍ അതിനുത്തരം കണ്ടെത്തുന്നത്
കുട്ടിക്കളിയെന്ന കള്ളഭാവത്തില്‍
അവനവയെ മറികടന്നോടുന്നു .
ഈ പ്രപഞ്ചം
അവന്റെ സ്വന്തമെന്നു കരുതുന്ന മൂഡത്തം
മനുഷന്റെ ഒരു ലക്ഷണമാണ് ,
സൂര്യനെയും ചന്ദ്രനേയും അവന്റെ
കൈവിരല്‍ത്തുമ്പ്‌ കൊണ്ട്
മറച്ചു കളയാമെന്നവന്‍ ചിന്തിക്കുന്നു .
കണ്ണുകൊണ്ട് അളക്കുന്നതിലേറെ അവന്‍
മനസ്സുകൊണ്ട് അളക്കുന്നു
എങ്കിലോ അതില്‍ പാതിയും
അവനെത്തന്നെ എന്നവന്‍ മറന്നുപോകുന്നു .
സത്യം കറുപ്പോ വെളുപ്പോ അല്ല
സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നതാണ് ,
മനുഷ്യനാണ് അതിനെ
നിറം പിടിപ്പിക്കുന്ന നുണകളാക്കുന്നത്‌ .
കാറ്റു തൊടുമ്പോള്‍ ഇലകള്‍ അടരുന്നു
പൂക്കള്‍ കൊഴിയുന്നു
വിളക്കണയുന്നു .
അവന്‍റെ കാലം തൊടുമ്പോള്‍ മനുഷ്യരും
അങ്ങിനെത്തന്നെ .
ആദത്തെയും ഹവ്വായെയും
ദൈവമുണ്ടാക്കിയെന്നു പറയുന്നു
ഇപ്പോഴോ
അവരുടെ മക്കള്‍ ദൈവങ്ങളെയുണ്ടാക്കി കളിക്കുന്നു .
കളി തുടരുമ്പോള്‍ മനുഷ്യരെ വച്ചവര്‍ ചൂത്കളിക്കുന്നു .
കളി മടുക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ സ്വയം ദൈവങ്ങളാകുന്നു .
അപ്പോഴും
സൂര്യന്‍ അതിന്‍റെ തീയും കൊണ്ട്
കിഴക്ക് നിന്നും പടിഞ്ഞാറുള്ള വീട്ടിലേക്ക് ഓട്ടം തുടരുന്നു .
ഘടികാരസൂചികള്‍ അതിനൊപ്പം തലയാട്ടിക്കൊണ്ട്
പതിവ് നടത്തം തുടരുന്നു .
മനുഷ്യരോ മനുഷ്യരെന്നതു മറന്നേ പോകുന്നു
ഒരു കൃതിമ ലോകത്തെ വിരല്‍ത്തുമ്പിലിട്ട് കറക്കുന്നു .
സത്യമപ്പോള്‍ ഒറ്റക്കണ്ണ്‍ തിരുമ്മുന്നു.
നുണയതിലൊരു വെളുത്ത പാട കുടഞ്ഞു വിരിക്കുന്നു .


_______________________________________

6.22.2018

Untitled poems



There is a roaring wave in lovers heart
it smells like a red roses bouquet
which is kissed by the mighty morning dews 
every time it blushes like a dancing girl 
whose footprints are lighter than 
a white cuckoos feather !
       
l loved you like a flower
i kissed you like a wind
At the end of this light house's
lovers corner
you are remembering me
as a glossy evening wave
which touches
your red nail polished feet
with its soft and salty forms ,
and when it returns ,
it leaves a whisper
" Oh my lonely violet Lilly love is eternal "
       
Poets
always keeps a puppets finger
in their thoughts ,
Which is random waved by
the wind of memories and
the smile of unexpected visitors
with a sweet n sore jar of
cookies.
🍪🍪🍪🍪🍪🍪
Sony Liza

https://untitlednow.com/untitled-poems/

5.28.2018

ഹൈക്കു - 5 7 5



പാതയറ്റത്ത് 
പാതിവീണ കുടില്‍ 
പാടത്തില്ലാരും 
_____________
രണ്ടിടത്തായി
കൊഴിഞ്ഞും വിരിഞ്ഞുമീ
രണ്ടു പൂക്കള്‍
_______________
മഴ തോരവേ
മന്ദാരത്തിനരികെ
മൂളുന്നു വണ്ട്‌
______________

പേരക്കിടാവ്
മഞ്ഞിലേക്കിറങ്ങവേ
മുഖം ചുവന്ന്‍
_____________
പിന്നിലാകുന്നു
അവന്‍ കൈപിടിക്കെ
വേലിപ്പരത്തി
______________
കുരുവിയൊച്ച
കാലടര്‍ന്ന പ്രാണി
പുല്‍മറവില്‍

_____________
ശിശിരാകാശം
ഇളകാതെ തടാകം
കാറ്റുവീശുന്നു
_____________
മുളങ്കൂമ്പില്‍
നിറയെ ഉറുമ്പുകള്‍
വേനല്‍പ്പാതി
_____________
ആടിയുലഞ്ഞ്
ചില്ലയും കുരുവിയും
മഴ ചാറുന്നു

_____________
ഉച്ചയിലൂടെ
കരുവാളിച്ചും വിശന്നും
കുടക്കീഴിലവള്‍
---------------------------
മഴ തൂളുമ്പോള്‍
നാട്ടുമാവിന്‍ ചുവട്ടില്‍
നഖമടർന്നുണ്ണി
---------------------------
വേനലുച്ചയില്‍
ഉറുമ്പിന്‍ വരിയില്‍
ഒരൊച്ചിന്‍റെ ജഡം

_______________
കൊയ്ത്തു പാതി
ചേറില്‍ ചോരയിറ്റുന്നു
ചില്ലു കൊള്ളുമ്പോള്‍

_________________
മരുന്നുമണം
കണ്ണ് തുളുമ്പുമ്പോള്‍ 

തലോടുന്നമ്മ
___________________
അകിട് തൊടുമ്പോള്‍
കുഞ്ഞിനെത്തിരയുന്നു 
പുള്ളിപ്പൂവാലി
_______________

5.04.2018

വീണ്ടുവിചാരണ



ഒരാള്‍ ചൂളമടിക്കുമ്പോള്‍
ഒരു പക്ഷി അതിനു മറുപടി മൂളുന്നു
മഞ്ഞയും വയലറ്റും നിറമുള്ള കുഞ്ഞുപൂക്കള്‍ 
തലയിലേന്തി പുല്‍ച്ചെടികള്‍
അവരുടെ സ്നേഹത്തെയും സൌഹാര്‍ദത്തെയും
മണ്ണില്‍ നിന്നും മുകളിലേയ്ക്ക് ഉയര്‍ത്തുന്നു .
ഉണങ്ങിയ വൃക്ഷം അതിന്‍റെ തോടിനുള്ളില്‍
ഉറുമ്പുകള്‍ക്കും പ്രാണികള്‍ക്കും ഇടം കൊടുക്കുന്നു
മരിച്ചിട്ടും തന്നെ പകുത്ത് കൊടുക്കുന്നു .
ആകാശം കൊണ്ട് ഋതുക്കളെ ചൂടിച്ച്
ഭൂമികൊണ്ട് താങ്ങിയെടുത്ത്
വെള്ളത്തെയും വെളിച്ചത്തെയും കോരിക്കൊടുത്ത്
പ്രപഞ്ചം വളര്‍ത്തിയ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ നമ്മള്‍
പുല്‍ച്ചാടികള്‍ പൂമ്പാറ്റകള്‍
കാലുകൊണ്ടും ചിറകു കൊണ്ടും
നിറങ്ങള്‍ കൊണ്ടും നൃത്തം ചെയ്യുന്നവര്‍
കുഞ്ഞു ജീവിതം കൊണ്ട് ആനന്ദിക്കുന്നവര്‍
മനുഷ്യന് ചുറ്റും ദൈവം വിളമ്പിവച്ചിരിക്കുന്നവര്‍ .
എകാന്തതയെന്നും മടുപ്പെന്നും
അവനവനില്‍ കുഴിച്ചു മൂടി
നിറച്ചുണ്ടിട്ടും അരവയര്‍ നിറയാത്തവനെ
മറന്നിട്ട് ആഞ്ഞുനിലവിളിച്ച്
സങ്കടങ്ങളെന്നു
ഉള്ളതിന്‍റെയും ഇല്ലാത്തതിന്‍റെയും
അഴികളെണ്ണി
വസന്തമിറുത്ത് റീത്ത് ചൂടി അവര്‍
വിലപിക്കുന്നു
വളര്‍ന്നിട്ടും വളഞ്ഞിരിക്കുന്നവരെ
നോക്കൂ നിങ്ങളാ
കൊടുങ്കാറ്റില്‍ മണ്ണോടൊട്ടി
ചാഞ്ഞു പോയൊരു ചില്ല നിറയെ പൂക്കള്‍
തിങ്ങിവിടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നതിലെത്ര ആനന്ദം
പിന്നെയും
മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുന്നെന്ന് !

4.21.2018

ഒരുപിടി മനുഷ്യകാര്യം -മുംബൈ മലയാളിയില്‍ വന്ന കവിത

ഒരുപിടി മനുഷ്യ കാര്യം
______________________
ഒരു കാലത്തിന്‍റെ
കുന്നുകളിലെയ്ക്കും താഴ്വാരങ്ങളിലേയ്ക്കും 
നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളെ ആരോ
അഴിച്ചു വിട്ടിരിക്കുന്നു .
ജലമോ വായുവോ നാം ഭക്ഷിക്കുന്നില്ല ,
ആഗ്രഹങ്ങളെ പലരൂപത്തില്‍
സ്വീകരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് .
അറിവുള്ളവന്‍റെ ഹൃദയവും
അജ്ഞത ഉള്ളവന്‍റെ ഹൃദയവും
ഒരേപോലെ താളമിടുന്നുണ്ട് .
ഉള്ളിന്റെയുളില്‍ നാം
ബുദ്ധനും സിദ്ധാര്‍ത്ഥനും കൂടിയാണ് ,
പലപ്പോഴും ഒരാളെ ഉള്ളിലിരുത്തി
മറ്റൊരാള്‍ വാതില്‍ക്കല്‍ നില്‍ക്കുന്നു
എന്നുമാത്രം .
വിവേകം എന്നത് ആരും
തുലാസ്സില്‍ അളന്നിട്ടു തരുന്ന ഉപ്പുകല്ലുകള്‍ അല്ല ,
വികാരങ്ങളുടെ ഉച്ചിയില്‍ നിന്നും ഒരുവന്‍
പതിര് ചേറ്റിയൊഴിയുമ്പോള്‍
ഒരുപിടി മനുഷ്യന്‍ എപ്പോഴും ബാക്കിയാകും .
ജീവിതത്തില്‍ ഓരോ വളവിലും തിരിവിലും
നമ്മോടുള്ള ഇഷ്ട്ടങ്ങൾ മാത്രമാണ്
പലതായ് പലരായ് പകുത്ത് നാം ,
ചേർത്ത് പിടിക്കുന്നത്..
ഒരുണ്ട നൂലുപോലെ നമ്മുടെ വഴികൾ
ഉരുണ്ടു പോകുന്നു ,
ചിലപ്പോ കടും കെട്ടാകുന്നു.
വെറും കെട്ടുകൾ അഴിഞ്ഞു പോകും
കടുംകെട്ടിൽ ബാക്കിയാകുന്നവ
അവനെ അനുഗമിക്കുകയും
പൂരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും .
മരണം എന്നപോലെത്തന്നെ
ഓരോ യാത്രയിലും നാം ആദ്യത്തെ സഞ്ചാരിയല്ല
മറ്റൊരാളുടെ യാത്രകളിലൂടെ നാം
നടന്നു പോകുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത് ,,,
നമുക്ക് മുന്‍പേ ആരൊക്കെയോ ആ വഴികള്‍
കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു .
ഓരോ ഉരുളയുരുട്ടുംമ്പോഴും
മണ്ണിന്‍റെ രഹസ്യങ്ങള്‍ അറിയുന്ന ഒരുവനേക്കാള്‍
ഒട്ടും മുകളിലല്ല താനെന്ന്
ഉയരങ്ങളുടെ ലഹരികള്‍ നിന്നില്‍ നിന്നും
മറച്ചു പിടിക്കാതിരിക്കട്ടെ .
________________________


4.17.2018

ബോധിവൃക്ഷത്തിന്‍റെ ദലമര്‍മ്മരങ്ങള്‍- കൈരളിയുടെ കാക്ക ത്രൈമാസിക.


ബോധിവൃക്ഷത്തിന്‍റെ ദലമര്‍മ്മരങ്ങള്‍
___________________________________
വേപ്പുമരത്തിലെക്കാറ്റ്
അതിലൊറ്റക്കിളിയെ ഇരുത്തി ഓമനിക്കുമ്പോള്‍ 
ഞാനെന്റെ ജാലകം തുറന്നിടുന്നു
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെന്ന അടയാളത്തെ
ഒരു ചില്ലയനക്കത്തില്‍ പുറകിലാക്കി
അത് പറന്നു പോകുന്നു .
വര്‍ത്തമാനകാലത്തെ ഒരു ചിറകനക്കത്തില്‍
ഭൂതകാലമെന്നെഴുതി അതിദ്രുതം
ആ നിമിഷത്തെ കടന്നു പോകുന്നൊരു
മാന്ത്രികന്‍ !
ഈ പ്രപഞ്ചത്തില്‍
ഉത്തരങ്ങളെക്കാള്‍ ദുഷ്കരമാണ്
ചോദ്യങ്ങളെ തുറന്നു വിടുക എന്നത്
തനിക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലധികം ഭാരവുമായി
ചിലപ്പോളത് തിരികെ എത്തിയേക്കാം .
ജീവിതം ഒരു കണ്ണാടിയല്ല
ശ്വാസത്തെപ്പോലെ സ്വന്തമല്ലാത്ത പലതുമാണ് നാം .
ഹൃദയമൊരു വിരുന്നുകാരനാകുമ്പോള്‍
ജീവിതമതിന്റെ വിരുന്നുമേശയാകുന്നിടം മാത്രമാണ്
നമുക്കീ ലോകം .
നമുക്ക് മുകളില്‍
പാടിത്തീര്ത്ത ഓരോ പകലുമായി കിളികള്‍ ,
കൂട്ടിലേയ്ക്കു പറക്കുന്നു .
വസന്തങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞു തീരുമ്പോഴും
വേനലുകള്‍ പടര്‍ന്നു പെരുകുമ്പോഴും
പാട്ടുകളുമായവര്‍ കാലങ്ങള്ക്കു കുറുകെ
പറന്നു പോകുന്നു .
ലോകമോ , നമ്മെയും എന്നപോലെ
ഓരോന്നിനെയും
പൂരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു .
മഞ്ഞുകാലങ്ങള്‍ മനുഷ്യനെ
പുതപ്പുകളിലേയ്ക്ക് ചുരുട്ടിക്കളയുന്നു
മഴക്കാലം കുഴലൂതുമ്പോള്‍
എത്രയെത്ര ഈയലുകള്‍ മരണനൃത്തം ചെയ്യുന്നു !
ഗ്രീഷ്മം ജലഉടലുകളുമായി
ഗാഡപ്രണയത്തിന്റെ ഒന്നാകലുകളിലേയ്ക്ക്
ഓരോ അടരുകള്‍ ,പടവുകള്‍ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നു .
വേനല്‍ , വയലിലും കാറ്റിലും
വിണ്ടലിപികള്‍ കൊണ്ടടയാളം വക്കുന്നു .
അപ്പോഴൊക്കെയും
ഏതു തീപ്പൊരി വീണാളിപ്പോകുമെന്നറിയാതെ
പാതിയുമുണങ്ങിയ ജീവിതങ്ങളും കൊണ്ട്
നാമുലയുന്നു .
നോക്കി നോക്കിയിരിക്കെ
ഒരു ശരത്കാലത്തെ കാറ്റുവന്നു ജാലകം ചാരുന്നു ,
ചുറ്റും ഇലകള്‍ പൊഴിയുമ്പോള്‍
നഗ്നമാകുന്നു ജീവിതം .
കിളിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ പറക്കാന്‍ പാകമാകുമ്പോള്‍
കൂട്ടിലവശേഷിക്കുന്ന
നനുത്തചില തൂവലുകള്‍ പോലെ
നാം ചിലത് ബാക്കിയാക്കുന്നു ,
ജീവന്റെ അടയാളങ്ങളെന്നു തോന്നിക്കാത്തവണ്ണം
കാലങ്ങളിലൂടെ എത്ര അലസമായവ
പാറിപ്പോകുന്നെന്ന് കാണൂ !
ഒരു കാലം
തെളിവുകള്‍ നിരത്തി നിരത്തി വയ്ക്കുന്നു
മറുകാലം
അതിനെയെല്ലാം പൊട്ടും പൊടിയും മാത്രമാക്കി
വിഴുങ്ങിക്കളയുന്നു .
നമ്മുടെ ശരീരങ്ങളും ,
ഏതോ കാലത്തിന്റെള തെളിവുകള്‍
മറ്റേതോ കാലമതിനെ
അപ്പാടെ വായിലാക്കുവാന്‍
പൂച്ചപ്പതുക്കങ്ങളുമായി കൂടെയുണ്ടെന്നത്
ഇന്നും മാറ്റമില്ലാതെ തുടര്ച്ചകളെ പെറുന്നു .
ഓരോ ശിലയും
ആദരപൂര്‍വ്വം കടന്നുപോകേണ്ടുന്ന
കാലങ്ങളും കൂടിയാണ്
ഏതേതു ദൈവങ്ങളെ സ്വതന്ത്രമാക്കിയ
(അതോ ബന്ധനത്തിലാക്കിയതോ !)
ഉളിയൊച്ചകളെ ധ്യാനിക്കുന്നു അവയെന്ന്
നാമറിയുന്നില്ല ,
ദൈവകാലത്തേക്ക് ഉയര്ന്നുപോയവരുടെ
പൂര്‍വ്വാശ്രമച്ചീളുകളിലൂടെ നാം !
പകലുകള്‍ ഓരോന്നും
ഉടഞ്ഞു പോകുന്നെന്നോ
അലിഞ്ഞു പോകുന്നെന്നോ നാം
ആസ്വദിക്കുകയോ ആകുലപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നു
ഉടഞ്ഞുപോകുന്നത് ഓരോരോ നമ്മളെന്നു ,
നമ്മുടെ സമയമെന്ന്
വീണ്ടുമാ സൂര്യനുദിക്കുന്നു .
നിങ്ങളറിയുന്നോ
ജീവിതം അതിന്റെയാ
ഒറ്റച്ചുബനംകൊണ്ട് ഒപ്പുവച്ച
നമ്മുടെയേതോ വസന്തകാലത്തിലായിരിക്കണം
നാമിപ്പോള്‍
ചേക്കേറിയിരിക്കുന്നത് !
_________________________________