6.13.2019

നിഴലുകളില്‍ ഒരാള്‍



നിഴലുകളില് ഒരാള്
_____________________

ഞാനെന്റെ 
വിഷാദത്തിന്റെയും 
ഉന്മാദങ്ങളുടെയും അമ്മവീടാണ്.
അതിന് ഒളിച്ചും പതുങ്ങിയും 
സന്തോഷംവന്നു പോകുന്ന 
ഓടിന്റെ വിടവ്
സങ്കടങ്ങൾ ചോരുന്ന മേൽക്കൂര
ഉച്ചിയിലെപ്പോഴും 
അണയാത്ത സൂര്യന് 
മേശമേല് മുടങ്ങാതെ വിളമ്പുന്ന 
മൌനത്തിന്റെ കനപ്പന് കഷായം
ഉപ്പുനീര് തൊടുകറികള്
ആകാശം ആര്ത്തു പാടിയപ്പോള് എല്ലാം 
കരകവിഞ്ഞിരുന്നൊരു പുഴയായിരുന്നു 
എന്റെ ദേശം .
അതില് 
ജലത്തിന്റെ തൂവലുള്ള മത്സ്യങ്ങള് 
കാലത്തെ ധ്യാനിക്കുന്ന വെള്ളാരന്മ്മാര്
കാട്തൊട്ട് കടല്തൊട്ട് കടന്നുപോകുന്ന കാറ്റ്
ഇലകളെയും പൂക്കളെയും നേദിച്ചു
വേരുകൊണ്ട് അപ്പുറം ഇപ്പുറം തൊട്ട് മരങ്ങള്
ഞാനോ 
ഞൊറികളുള്ള ഒരു ഭാഷ 
കൈവശം സൂക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല 
ഒരു സ്ഫടികജാലകം പോലെ 
എന്റെ ഉള്ളം നിഴലും നിറങ്ങളും 
സ്വന്തമാക്കിയിരുന്നുമില്ല .
ഇനിയെന്റെ സത്യങ്ങളില്
നിങ്ങളുടെ നാവുകള് കൊണ്ട്
വീണ്ടും ആണിയടിക്ക് .
ഞാനിതാ
നിലാവത്ത്
ബുദ്ധനോട് മിണ്ടുന്ന ഒരു പക്ഷിയുടെ
ഒച്ചയെ ധ്യാനിക്കുവാന്
എന്നില് നിന്നും പുറപ്പെടുന്നു 🧜‍♀️
_____________________________________
ചിത്രഭംഗി : Ajan R Nair

5.19.2019

കതിരും പതിരും


ഒരാള്‍ മടങ്ങിപ്പോകുമ്പോള്‍ 
ശൂന്യതയെന്തെന്നു നാമറിയുന്നു 
ഒരപൂര്‍ണ്ണ ശില്‍പ്പം പോലെ 
ജീവിതത്തിലപ്പോള്‍ ബാക്കിയാകുന്നു 
മറ്റൊരാള്‍ .
***********************************
കൂടൊരുക്കാന്‍ തീക്കനല്‍ കൊണ്ടുപോയ
പക്ഷിയെപ്പോലെയാണ് മനുഷ്യര്‍
പൂര്‍ണ്ണതയുള്ള ഒന്നുപോലും എത്രവേഗം
ചാരവും ഓര്‍മ്മയും ആകുന്നെന്നു നോക്കൂ .
************************************
ആയിരത്തൊന്ന്
അത്തറു പൂശിയെന്നാലും
അസഹ്യമാണ്
മതദേഹങ്ങളുടെ
വായ്നാറ്റവും വിയര്‍പ്പു നാറ്റവും
ഉണ്ടു നിറഞ്ഞവന്‍റെ കീഴ്ശ്വാസം പോലെയുമവ
എല്ലാ സുഗന്ധങ്ങള്‍ക്ക് മീതെയും
തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു .
*************************************
രക്തത്തിന്‍റെ നിറമല്ല എന്‍റെ അവസാനവാക്ക്
ജീവനുള്ള ശിഖരത്തില്‍ നിന്നും
രണ്ടിലകള്‍ കൂമ്പിയുണര്‍ന്നു
ലോകത്തോട്‌ അഭിവാദ്യം പറയുന്ന
നിശബ്ദതയെ
എന്‍റെ ശ്വാസം കൊണ്ട് തൊട്ടു നോക്കുന്നുണ്ട് .
**********************************
നിലാവൊഴുകുന്നു എന്ന് നിങ്ങള്‍ പാടുന്നു
സ്വര്‍ണ്ണ നിറമുള്ള വയലുകള്‍ക്ക് മീതെ
ഒരു കന്യകയുടെ മിനുസമുള്ള
നിശാവസ്ത്രം പോലത്
പ്രണയിക്കുന്നവനെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു .
**********************************
ഉറവകള്‍ അതിന്‍റെ
ഗര്‍ഭപാത്രത്തിലിരുന്നു പാട്ട് പാടുന്നു
അരുവികളായി നാമത് കേട്ടൊഴുകുന്നു ,
നമുക്കിടയില്‍ ഒരു കാടിന്‍റെ ഗന്ധം കൊരുക്കുന്നു.
***********************************
പ്രിയപ്പെട്ടവനെ ,
ആത്മാവില്ലാത്ത പ്രണയം ഞാന്‍ സ്വീകരിക്കുകയില്ല
നിറമുള്ള ഇലകള്‍ പൊതിഞ്ഞെന്നാലും
ഉടലില്‍ മുള്ളുകള്‍ ഒളിപ്പിച്ചതും
വസന്തം അന്യമായതുമായ ഒരു
പൂമരം പോലെയാണ് അവയെന്ന് ഞാനറിയുന്നു .
ഒരിക്കലും
കൃത്രിമമായ ഒരു തെരുവില്‍
വിലയ്ക്കു വക്കില്ല ഞാനെന്നെ എന്ന്
ജീവിതത്തിനു വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് .
***********************************
കവിത ഒരേ സമയം
ഉടുത്തൊരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നതും നഗ്നവുമാണ്
ആകാശമോ ഭൂമിയോ ഇല്ലാത്ത വാക്കുകളെ
നിങ്ങളവിടെ കണ്ടുമുട്ടിയേക്കാം ,
അതിനെ ആശ്ലെഷിക്കുക പിന്നെ
നിങ്ങളിലെയ്ക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുക 

4.04.2019

ആത്മവിലാപം

ഭൂമിയുടെ നെഞ്ചിലൊരു  
വിഷാദത്തിന്റെ കുടുക്ക നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു 

അതിന്‍റെ വസന്തങ്ങളില്‍ നിന്നും  
പച്ചയുടെ ചിരി എന്നോ 
കുന്നിറങ്ങി കാടിറങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു .
ആകാശത്തിന്‍റെ  തുള്ളികള്‍ 
ആഴങ്ങളില്‍  നിന്നുപോലും 
ധൂര്‍ത്തടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു . 
കൊടുമുടിയില്‍ നിന്നും  
മഞ്ഞിറങ്ങിപ്പോയ പോലെ 
ആരോ  ഇറങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു .

ഭൂമിയുടെ  ഉടയോന്‍  
പച്ചകത്തിച്ചു  വച്ച ഓരോ  ഇടങ്ങളെ 
കെടുത്തുന്ന അഗ്നി
എന്റെയും  നിന്റെയും  
കയ്യില്‍  പറ്റിയിരുന്നു .
______________________________

3.24.2019

എന്‍റെ കുഞ്ഞുകാലങ്ങള്‍


മഞ്ഞുകാലം സൂര്യനെ 
ഒരു കുഞ്ഞുപൂവുപോലെ
മുടിയില് ചൂടുന്നു !
ഞാനെന്റെ കടവിലൊരു 
നിലാവിനെ യഴിച്ചു കെട്ടുന്നു
തുറന്നിട്ട ജനാലക്കരികെ
ഉപേക്ഷിച്ച പിച്ചളച്ചായപ്പാത്രത്തില്
കുരിവികള്ക്ക് വെള്ളം നിറയ്ക്കുന്നു
ഉള്ളിച്ചെടി പൂത്ത് നിന്നതില് നിന്നൊരു
പൂവിറുത്ത്
നീര്ത്തിളക്കത്തിന് കവിളില് തൊടുന്നു
നാലഞ്ചു ചീരപ്പൂ കൊണ്ടതില്
ഒരു വസന്തത്തെയും
അതിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും
തുറന്നു വക്കുന്നു .
വെയിലുറങ്ങും നേരങ്ങളില് ഞാന്
ചോളവിത്തുകള് പൊരിക്കുന്നു
ജല്ത്തിഹേ ജിസ്കേലിയെ
മൂളിമൂളി
കടും ചായ ഊതിക്കുടിക്കുന്നു
ഗോതമ്പുമാവില് ചക്കരകൂട്ടിക്കുഴ്ച്ചു
ചുട്ടെടുക്കുന്നു .
ഒരപ്പൂപ്പന് താടിവിത്തുപോലെ
ഈ കാലം അകന്നകന്നു പോകവേ
മഞ്ഞിച്ച ഇലകളും താഴ്ത്തി
വിരുന്നുകാരൊക്കെ യാത്ര ചോദിക്കുന്നു .
ചുവന്ന ആകാശത്തെയും
അതില് ചലിക്കുന്ന
കടല്കാക്കകളെയും കാണാതാകുന്നു .
എന്റെ സന്തോഷത്തിന്റെ പതാകകളും
വേനലിന്റെ തൊടിയിലെ
നട്ടുച്ചപോലെയപ്പോള്
മൌനമാകുന്നു .
🍂🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍂
ചായപ്പാത്രത്തില് വെള്ളം ഒഴിച്ച് പൂപറിച്ചിട്ടു പോട്ടം എടുത്തത്  ഞാന് 


3.18.2019

ബോധത്തിന്റെ അഞ്ചാറ് അല്ലികള്‍


(ഒന്ന്)
മെലിഞ്ഞു പോയ പൂക്കളില്‍
മഞ്ഞിച്ച ചിറകുകളുമായി 
ഒരു ശലഭം വിശ്രമിക്കുന്നു
തുന്നാനാകാതെ കീറിപ്പോയ ഒരു
ചിറകിനെക്കുറിച്ചു
അതിന് ഒട്ടും
ആകുലതയുമില്ല .
ജീവിതം ശിഷ്ടം കിട്ടിയതില്‍
എത്ര മധുരം നിറയുന്നു എന്നത് മാത്രം
അതിന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ തിളങ്ങുന്നു .
(രണ്ട്)
മനുഷ്യരായ നാം
അറിവിന്‍റെ ആദ്യമോ അതിന്‍റെ ആഴമോ
അവസാനമോ കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടിട്ടില്ല.
ജീവിതം ചിറകനക്കാന്‍ ചിന്തയെ തൊടുമ്പോള്‍
അനുസരിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്ന സഹജീവികളെ
ജ്ഞാനികള്‍ എന്ന് തന്നെ
ഓര്‍മ്മിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു .
ഇലകള്‍ ശ്വസിക്കുന്നത്
കാറ്റുകള്‍ അറിയുന്നുണ്ട് ,
നാം അതില്‍ പരാജിതരും .
നിസ്സാരം(ര്‍) എന്ന് നാം മുഖം കോട്ടുന്നവ
എത്ര നേര്‍ത്ത ജീവികള്‍ നിങ്ങളെന്ന്
തിരികെ ചുണ്ടനക്കുന്നില്ല എന്നതില്‍
ഒറ്റ വിജയ പതാകയുടെയും ഇളക്കമില്ല .
(മൂന്ന്)
കാടും നാടും എന്നില്ല
ഒരേ അവകാശമുള്ള ജീവിതങ്ങളുടെ
മേച്ചില്‍പ്പുറങ്ങള്‍ ആര്‍ത്തിയില്‍
ഏച്ചും വളച്ചും കെട്ടുന്ന അല്‍പജ്ഞാനം
നമ്മെ മനുഷ്യനെന്ന് വേര്‍തിരിക്കുക മാത്രം
ചെയ്യുന്നു .
(നാല്)
കവിതയെഴുതുന്നു എന്നതുകൊണ്ട്‌ തന്നെ
മഹാനെന്ന് സ്വയം കാലില്‍ നീളന്‍ കമ്പുകള്‍ കെട്ടി
നിലം തൊടാതെ ഉയര്‍ന്ന് നടക്കുകയൊന്നും വേണ്ട .
നിങ്ങളുടെ കവിതകളേക്കാള്‍ വിടര്‍ന്ന പൂക്കളുണ്ട്
കവിതകളേക്കാള്‍ വിരുന്നുള്ള
ചെറുപ്രാണിച്ചിറകുകളെത്രയോ ഭൂമിയില്‍ ,
പിന്നെയും
എത്ര സൌമ്യം നിശബ്ദമാ പുല്ലുകള്‍
നില്ക്കുന്നു ചുറ്റിലും
കാതലുള്ളവയേക്കാള്‍ കരുത്തില്‍
അതിജീവനം സാധ്യമാകുന്നവര്‍ !
(അഞ്ച്)
പുഴകളെ കുടിച്ചു വറ്റിക്കുവാന്‍
ഒരുവനും സാധ്യമല്ല
ചതിച്ചു വറ്റിക്കുക തന്നെ വേണ്ടിവരുന്നു .
ഉള്ളിലുള്ള നന്മയെ
പറഞ്ഞു പറ്റിക്കും പോലെത്തന്നെ .
(ആറ്)
പ്രേമം വേണ്ടത് സമയത്തോടാണ്
സൂക്ഷ്മത വേണ്ടത് അതിനെ ലാളിക്കുന്നതിലാണ്
പ്രാര്‍ത്ഥനയാകേണ്ടത്
അതിന്‍റെ മാന്ത്രിക താളത്തിനൊപ്പമാണ് .
ഓരോ ജീവനിലും കോര്‍ത്തു കിടക്കുന്ന
സമയത്തിന്‍റെ നാഡിയില്‍ ഇത്തിരി നേരം
ഒന്നിരിക്കുവാന്‍ ആയുന്ന നാം
വൈദ്യുതക്കമ്പിയിലാടുന്ന പറവകളെക്കണ്ടു
വിഡ്ഢികള്‍ എന്ന് പുലമ്പിപ്പാളിയിനിയും
ചിരിക്കേണ്ടതില്ലെന്നു ഒരു മഴ
അതിന്റെ പരിവാരങ്ങളുമായി
എഴുന്നെള്ളുന്നു .
********************************


ദൈവത്താന്‍


തന്നെത്തന്നെ വാരിച്ചുറ്റിയ 
ഒരു മനുഷ്യ ദേഹമായിരുന്നു ഞാന്‍ 
എന്‍റെ ശരീരത്തിനും ആത്മാവിനും 
പകലിന്റെയും രാത്രിയുടെയും ചിറകുകള്‍ 

ജീവിതം  ശോഷിച്ചു പോകുന്ന 
ഒരു  നദിക്ക് മീതെ ഞാന്‍  പറന്നു നടന്നു   
അതിനെന്റെ പേരുള്ള അടയാളം !
മത്സ്യങ്ങള്‍ക്കും മാനുകള്‍ക്കും ഒപ്പം ഞാന്‍  
സഞ്ചരിച്ചിരുന്നു 
അവയുടെ രുചിയില്‍ വിശപ്പിനെ 
ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു .

സന്തോഷത്തിന്റെ വൃക്ഷം നിഴലുകൊണ്ടും
സങ്കടങ്ങളുടെ മടിത്തട്ട് അതിന്‍റെ ആഴം കൊണ്ടും  
എന്നെ  സ്വീകരിക്കുന്നു 
എന്നെത്തന്നെ  ഞാന്‍  അടയാളം വച്ച ഏകാന്ത 
എനിക്ക് ചുറ്റും നൃത്തം  ചെയ്തു  
എന്‍റെ  വഴികളോ 
ആദിസൂര്യനെത്തൊട്ടു .

ജീവിതം  
ചിറകു നിവര്‍ത്തുകയും ഉടല്‍ കുടയുകയും 
ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു 
ആദിപാപത്തിന്റെ വേദനകള്‍ 
വസന്തത്തിന്‍റെ പൊയ്മുഖങ്ങളുമായി 
എന്നെയും കൊള്ളയടിച്ചു 
ജീവനില്‍ നിന്നും  ആത്മാവില്‍ നിന്നും  
വേര്‍പെടുത്തുന്ന പോലെയും  
നോവുകളുടെ ഉത്സവം കൊട്ടിത്തിമിര്‍ത്തു .
ദൈവക്കോലങ്ങള്‍ മാഞ്ഞുപോയ  
മകരച്ചൂടില്‍ 
ഒരാലിന്‍ചുവട്ടിലെ സമൃദ്ധമായ തണലില്‍  
ചുവന്നപട്ടും  ചിലമ്പും 
കുങ്കുമക്കൂടയും കാഴ്ചവച്ച് 
എന്നെയും പ്രതിഷ്ട്ടിച്ച് 
ഞാനെന്‍റെ ദൈവമാകുന്നു !

ചിറകുകള്‍ ഇല്ല ചിന്തകളുമില്ല 
ദേഹമോ ദേഹിയോ ഇല്ല 
വാക്കുകളുടെ നൃത്തവും 
കൊഴിഞ്ഞു  പോയിരുന്നു ,
ജീവനുള്ള ഒന്നിനെപ്പോലെയപ്പോള്‍  
നട്ടുച്ചനടുവില്‍  
ഹൃദയാകൃതിയുള്ള ഇലകളുടെ  
അനക്കം മാത്രം  
ഏതോ പുരാതന മന്ത്രണം 
ആവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു !
**************************************************

സോണി ഡിത്ത്,
അസ്സലായിണ്ട് ബിംബവൽക്കരണങ്ങളുടെ കവിത, അതും പൊതുബോധങ്ങളിൽ -
("ദൈവക്കോലങ്ങൾ ‍മാഞ്ഞുപോയ
മകരച്ചൂടിൽ ‍
ഒരാലിൻ‍ചുവട്ടിലെ സമൃദ്ധമായ തണലിൽ ‍
ചുവന്ന പട്ടും ചിലമ്പും
കുങ്കുമക്കൂടയും കാഴ്ചവച്ച്
എന്നെയും പ്രതിഷ്ഠിച്ച്
ഞാനെൻ്റെ ദൈവമാകുന്നു!")
വരുന്ന നിരവധി കാര്യങ്ങളെ അവനവനിലൂടെത്തന്നെ കല്പിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ്റെ സ്വാർത്ഥബോധങ്ങൾക്കേൽക്കുന്ന മുറിവ് ഉണങ്ങുകയേ ഇല്ല.
മാത്രമല്ല എല്ലാം അവസാനിച്ചു വെറും ജഡം ആകുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് 'സ്വയം ദൈവമാകുന്ന' നിരവധി സാമൂഹ്യബോധങ്ങളെ ആവാഹിക്കുമ്പോൾ ഉള്ള ആ തുറന്നു പറച്ചിൽ ഉണ്ടല്ലോ, അത് ഷെല്ലിയുടെ
ഒസിമാൻഡിയാസിൽ കാണാം -
"my name is ozymandias, king of kings;
look on my works, ye mighty, and despair!
nothing beside remains. round the decay
of that colossal wreck, boundless and bare
the lone and level sands stretch far away"-
സത്യത്തിൽ ഈ ബിംബമല്ലേ ഇവിടെ തകർന്നത്, തകർത്തത് ?
"ജീവിതം
ചിറകു നിവർ‍ത്തുകയും ഉടൽ ‍ കുടയുകയും
ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു."
അപ്പോൾ പിന്നെ
"ആദിപാപത്തിൻ്റെ വേദനകൾ
വസന്തത്തിൻ്റെ പൊയ്മുഖങ്ങളുമായി
എന്നെയും കൊള്ളയടിച്ചു."
എന്ന ഈ പൂർവ്വാശ്രമം ഓർക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നൊരു തോന്നൽ. പക്ഷെ അതെല്ലാം എഴുത്തുകാരിയുടെ / കാരൻ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം അല്ലെ!
*********************************