4.03.2017

നിങ്ങളുടെ ചിന്തയിലൊരു കട്ടുറുമ്പ് കടിയ്ക്കുന്നു



മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന പ്രഭാതങ്ങള്‍ മഴയുറങ്ങാത്ത മാസങ്ങള്‍
മുളകളുലയുന്ന ഗ്രീഷ്മ സീല്‍ക്കാരങ്ങള്‍
നാട്മണക്കുന്ന നാല്ക്കവലകള്‍ .
ഞാറ്റുപാട്ടുകള്‍ ഏറ്റിവീശുന്ന നാട്യങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത കാറ്റ് !
ഇന്നീ നഗരവേഗങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു കുതിക്കുമ്പോള്‍
പിന്നിലാകുന്നു മനുഷ്യര്‍ ,മറഞ്ഞു പോകുന്നു ഗ്രാമങ്ങള്‍ ,
പിന്നെ ജീവനുള്ലോരാ ഭംഗികള്‍ .
ജീവനുപേക്ഷിച്ച യജമാന്‍റെ കാല്ക്കലോ ബാക്കിയാകുന്നു ,
എല്ലുന്തിയ ഉഴവുകാളകളുടെ വിഷാദം .
അതിവേഗമെന്‍ വീണക്കമ്പികളില്‍
നഗരത്തിന്‍ പുളിയുറുമ്പുകള്‍ കൂടുകൂട്ടുമ്പോള്‍
വയലിന്റെ ഗിറ്റാര്‍ കമ്പികളിലൂടെ
തീവണ്ടിരാഗം പായുന്നെന്ന് ആധുനികനൊരുവന്‍
ഉടല്കുലുക്കി ചുണ്ട്നുണയുന്നു .
ചടച്ചുപോയെന്‍റെ ഗ്രാമമെന്ന്
പതിനാലാം നിലയിലെ യന്ത്രത്തണുപ്പിലൊരു
ലഹരിയുടെ മുത്തപ്പന്‍ ,കുനുകുനെ കടലാസ്സ് കീറുന്നു.
ഇന്നിതാ പെരുകുന്നു
മനുഷ്യരെ കറുപ്പ് തീറ്റിക്കുന്ന
കാവിയും വെളുപ്പും പച്ചയും നിറമുള്ള
 കൈക്കരുത്തുകള്‍,
ചതിച്ചതുരംഗയനക്കങ്ങള്‍ .
ഒരു പുറം ,
പ്രണയത്തിന്‍റെ വെണ്ണക്കല്‍ മിനുപ്പുകളില്‍
നഗരത്തിരക്കിന്‍ കറുപ്പേറുന്നു .
കൊഴുത്ത പുണ്യങ്ങളെ ചുമന്നു കിടക്കുന്നു ഗംഗ ,
ഇരുകരകളില്‍ ഇരുന്നു ശാന്തിമന്ത്രം ജപിക്കുന്നവരുടെ നീണ്ടനിര .
പാപനാശച്ചെളിനീരിലോ തിമിര്‍ക്കുന്നു
അയിത്തമില്ലാ കൂത്താടിക്കൂട്ടങ്ങള്‍ .
നാം പിന്നെയും അരുതുകളുടെ കടുംകെട്ടില്‍ പിടയുന്നു .
മറുപുറം ,
ഇന്നിന്‍റെ ദേശസ്നേഹത്തിന്‍ കുങ്കുമത്തളികയില്‍
ചോരയിറ്റുന്ന വാള്‍മൂര്‍ച്ചയില്‍
കൊടുംവേനല്‍ മുഖം നോക്കുന്ന നട്ടുച്ചയുടെ ചിരി ,
മനുഷ്യമണമില്ലാത്തവരുടെ പെരുകുന്ന തെരുവുകള്‍ .
"സഹിഷ്ണുത" വിശുദ്ധപദമെന്ന് പിറുപിറുക്കുന്ന
 പാതിരാ സൂര്യന്‍മ്മാര്‍ .
രാജ്യസ്നേഹമിന്ന് അസഹിഷ്ണുത വിഴുങ്ങിയ പെരുമ്പാമ്പ്‌ ,
മനുഷ്യസ്നേഹമിന്നു മഷിയിട്ടു നോക്കേണ്ട നാഗമാണിക്യം .
സ്നേഹത്തിന്‍റെ കാലമിങ്ങനെ കടന്നുപോകുമ്പോള്‍ , നാം
 പാളങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യചിന്തകള്‍ അറ്റുപോയൊരാ
ജഡങ്ങളാകുന്നു .
സ്നേഹിതാ
നാനാത്വത്തില്‍ ഏകത്വമെന്ന നമ്മുടെ ദേശവാക്യത്തില്‍
ആരോ വിഷം കലര്‍ത്തുന്നുണ്ട് , ജാഗ്രത !

മൂന്നു കവിതകള്‍ .. *ജീവിതത്തിന്‍റെ


(1)
ഒരു കാലത്തിന്‍റെ ഗര്‍ഭപാത്രം
 കൊത്തിയാട്ടുന്ന 
കുഞ്ഞുങ്ങളാണ് നമ്മള്‍ ,
 ജീവിതം കൊത്തിപ്പെറുക്കി
 പതിയെപ്പതിയെ
 മുതിര്‍ന്നു പോകുന്നവര്‍
 പിന്നെ
 മരിച്ചു പോകുന്നവര്‍ .
(2)
സ്നേഹത്തോടെ ചുംബിക്കുക
വിശപ്പോടെ ഭക്ഷിക്കുക
തളരും മുന്‍പേ വിശ്രമിക്കുക
മറ്റൊരാളുടെ തോളില്‍ കയ്യിടുമ്പോള്‍
 അത്രയും കനമില്ലെന്നു തന്നെ
 തിരിച്ചറിയട്ടെ അവര്‍
നമ്മുടെ ജീവിതം .
(3)
വേദനകള്‍ നമ്മെ
 ഉറക്കെ കരയിക്കുന്നു
ആനന്ദം നമ്മെ
 ഉറക്കെ ചിരിപ്പിക്കുന്നു
ഒന്നുമില്ലാതാകുമ്പോള്‍
നമ്മളെത്ര
നിശബ്ദരാണെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കൂ !

തളിര്‍ത്തും കൊഴിഞ്ഞും



ഈ പകലും രാവും അടര്‍ന്നുപോകും
നാം ചേക്കേറിയ കാലത്തിന്‍റെയാ ചില്ലയും 
മാഞ്ഞുപോകും .
ആകാശമോ ഭൂമിയോ
നമ്മെ ഓര്‍ത്തിരിക്കുകയില്ല .
ഇലകളെപ്പോലെത്തന്നെ
പൂക്കളെ പോലെത്തന്നെ
കാലം നമ്മെ കൊഴിച്ചു പോകുകയും
പക്ഷികളുടെ ചിറകുകളെപ്പോലെത്തന്നെ
 നാം
നിശ്ചലമാകുകയും ചെയ്യുന്നു .
വീഞ്ഞറകളോ ധാന്യപ്പുരകളോ മനുഷ്യനെ
സന്തോഷിപ്പിക്കാത്ത കാലങ്ങളുമുണ്ട് .
എന്നിട്ടുമെത്രയെത്ര സന്തോഷങ്ങളെ
 അഹങ്കാരങ്ങളെ നാം
വീഞ്ഞായി സൂക്ഷിച്ച് ഞെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ,
അവനവനത്തന്നെ സൂക്ഷിച്ച് സൂക്ഷിച്ച്
എത്രയും തളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു .
മൌനങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഓട്ടയടക്കുകയും
അവനവന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍
ഒളിച്ചിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സുഹൃത്തെ ഒരു രഹസ്യമുണ്ട്
ഏതോ മരിച്ചവന്‍റെ നിഴലാണ് നമ്മള്‍ !
അതിനാല്‍ ജീവിതം ഒരുരുള തിന്നുമ്പോള്‍
നിനക്കെപ്പോഴും നീതന്നെ കൂട്ടായിരിക്കുക .
********************************************************




1.19.2017

നേരമ്പോക്കിന്‍റെ നട്ടുച്ച

<3 ആവര്‍ത്തിച്ചു വായിക്കുമ്പോള്‍
നാം മറ്റൊരാളാണെന്ന് തോന്നുന്ന
ഒന്നുകൂടിയാണ് ജീവിതം .
____________________________
<3 ചില നേരങ്ങളില്‍ 
മാറ്റിയുടുക്കുവാനൊരു
 ആകാശം പോലുമില്ലാതെ നാം
ഇഴപിരിക്കാനൊരു
ഭ്രാന്തു പോലുമില്ലാതെ നാം.
____________________________
<3 അവനവന്‍ രാജ്യങ്ങളുള്ള മനുഷ്യരാണ് നമ്മള്‍ !
__________________________
<3 ഒരിടത്ത് മാത്രം ആയിരുന്നുകൊണ്ട്
ചിലര്‍ യാത്രചെയ്യുന്നുണ്ട്,
ദിവസങ്ങള്‍ മാറിമാറിക്കടന്നുപോകുമ്പോള്‍
 അവര്‍ മറ്റൊരു കാലത്തെത്തിനില്‍ക്കുന്നത്
നാം കാണുന്നില്ലേ !
__________________________
<3 സ്വന്തമെന്നു കരുതുന്ന
 പലരും പലതും
അവനവന്‍ തന്നെയും
സ്വന്തമല്ലെന്നുള്ളതാണ് ജീവിതം !
_________________________
<3 സന്തോഷം
പിശുക്കനായവൻ എറിഞ്ഞു തരുന്ന
നയാപ്പൈസയാണ്.
സങ്കടം പലപ്പോഴും
രാജാവിന്‍റെ ശിരസ്സിൽ വച്ചയാ
മൂന്നാമത്തെ ചുവടും.
_________________________
<3 നീയെന്‍റെ ശ്വാസമെന്നു പറയുന്നവന്‍റെ പ്രേമം
ഒരു മൂക്കടപ്പ് വരുമ്പോള്‍ നിന്നെ
 തള്ളിപ്പറയും ;)
__________________________


പുതുമകള്‍ പതിവുകള്‍


പുതുമകളില്‍
ആശ്ചര്യവും ആകാംഷയും
ചുറ്റും തിക്കിതിരക്കുന്നു.

പതിവുകള്‍ 
ഒന്നും കണ്ടില്ലെന്നു കവച്ചുവച്ച്
കടന്നുപോകുവാന്‍ തക്ക
 തഴക്കമുള്ളതാകുന്നു .
<3 <3 <3
@ ഒരു പുലര്‍ക്കാല മൊബൈല്‍ ചിത്രം ഫ്രം അടുക്കള
*****************************************************

പാതി നിറച്ച പ്രണയാക്ഷരങ്ങള്‍





1.03.2017

എന്‍റെയും നിന്‍റെയും ജീവിതാന്വേഷ പരീക്ഷകള്‍

എന്‍റെയും നിന്‍റെയും ജീവിതാന്വേഷ പരീക്ഷകള്‍
_______________________________________________
ബാല്യം ഒരു ശലഭകാലം പോലെ പറന്നു പോകുന്നു
കൌമാരം വയല്‍ക്കുരുവി പോലെ വിരുന്നു വന്നു പോകുന്നു
യവ്വനം ഒരു നീര്‍ത്തുള്ളിയില്‍ വെയിലിന്റെ ചുംബനംകൊണ്ട
 മഴവില്ലിന്റെചിരിപോലെ കടന്നുപോകുന്നു .
 വാര്‍ദ്ധക്യം ഒച്ചിഴയുന്ന ഒച്ചപോലെ കാലത്തെ മുറിച്ചു കടക്കുന്നു .
മനുഷ്യര്‍ ,
നിന്നിടം നടന്നിടം
കരഞ്ഞിടം ചിരിച്ചിടം
ഇരുന്നിടം കിടന്നിടം
 ഒന്നുമൊന്നുമേ സ്വന്തമില്ലാത്തവര്‍ !
നോക്കൂ
ഒരമ്മ പകലിനെ തൂത്തും തുടച്ചും മിനുക്കുന്നു
ഒരച്ഛന്‍ രാവിനെ ഊതിയൂതി ഉടലുലയ്ക്കുന്നു .
എങ്ങുമെത്താതെ അവര്‍ പിന്നെയും
 മാറിമാറിയുമൊരുമിച്ചും എത്രയെത്ര രാപ്പകലുകളെ
തേവി നനച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
എങ്കിലും ,
ജീവിതം , പിന്നെയും പിന്നെയും
തീപിടിക്കുന്ന കാടാകുന്നു ,
ഉള്ളുവെന്തു ഉലയുന്നു പച്ചമരങ്ങള്‍ ,
ചിതറിയോടുന്നു കുഞ്ഞനക്കങ്ങള്‍
 തീ തിന്നുപോകുന്നു ചിറകുകള്‍ ചുവടുകള്‍ .
കരിഞ്ഞകറുപ്പില്‍ നിന്നും കാറ്റ് തന്‍റെ ചുരുട്ടില്‍
വേവുമണത്തിന്‍റെ വിഷാദം നിറക്കുന്നു .
കല്ലിലും പൊന്നിലും പഞ്ചലോഹത്തിലും
ദൈവമപ്പോള്‍ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു .
ദൈവങ്ങളെ പാലൂട്ടിയും ചോരയൂട്ടിയും
വിശന്നിരിക്കുന്നു മനുഷ്യര്‍ .
പാപവും പുണ്യവും വേര്‍തിരിക്കുവാനറിയാത്ത
കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ബാക്കിയാകുന്നു .
മനുഷ്യനെന്ന മതം ഇടയിലാരാരോ
മോഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് പോകുന്നു !
ഓരോ നാല്‍ക്കവലകളിലും
മുളച്ചു പൊങ്ങുന്നു പിന്നെയും,
കണ്ണ് കാണാത്ത ദൈവങ്ങള്‍
 
വീടില്ലാത്തവനും വയറുനിറയാത്തവനും മുന്നില്‍
 തന്‍റെയാ കാണിക്കവഞ്ചി നീട്ടുന്നു !
കാലത്തിന്‍റെ ഈര്‍ച്ചവാള്‍ മൂര്‍ച്ചകള്‍ക്കിടയില്‍
ജീവിതം എന്നെയും നിന്നെയും രണ്ടായ്പ്പിളര്‍ക്കുന്നു
 രാകിയും ചീവിയും രൂപംമാറ്റുന്നു ,
നോക്കൂ ,
ജീവനില്ലാത്തവയെന്നു തോന്നിക്കാത്തവണ്ണം
എത്ര അനായാസം
 നമ്മളെ കൊന്നുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നെന്ന് !
ഇപ്പോള്‍ ഞാനില്ല നീയില്ല
മരിച്ചവരുടെ വീട്ടിലെ
പുഴുക്കള്‍ക്കുള്ള വിരുന്നുമേശ മാത്രം
 ചുമന്നു നടക്കുന്നവരെന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍
എന്‍റെ ചിരിയൊരെണ്ണം ,
ബോധോദയത്തിന്റെ വിത്ത്‌മായി പൊട്ടിച്ചിതറുന്നു .
ബാല്യ കൌമാര യൌവ്വന വാര്‍ദ്ധക്യമേ ,,,,
(ഒറ്റവാക്കില്‍ ജീവിതമേ),,,
നീയിനിയൊരു ബോധിവൃക്ഷമാവുക
മനുഷ്യമണമുള്ലൊരു കാറ്റ് വീശുക !
__________________________________